Sommige spelers zijn niet alleen op het veld van waarde, maar ook daarbuiten. Joey Veldhuizen is zo iemand! Een ontzettend toffe vent met wie ik jarenlang met veel plezier heb samengewerkt. En dus is het hoog tijd om hem weer eens lekker in het zonnetje te zetten. Dit keer niet alleen vanwege zijn persoonlijkheid, maar ook vanwege een mooie persoonlijke mijlpaal: zijn 50e competitietreffer op VoetbalWest!
Afgelopen zaterdag tegen Musketiers was het raak en mocht Joey zijn tweede ster bijschrijven. Een mooie prestatie, zeker als je bedenkt dat hij in de loop der jaren steeds verder naar achteren op het veld is geschoven en ook regelmatig als laatste man zijn mannetje staat. Van spits naar verdediger: blijkbaar kun je het scoren wel een beetje verleren, maar helemaal afleren lukt ook weer niet!
Joey zelf blijft er overigens vrij nuchter onder. Hij vindt het vooral leuk om terug te zien tegen welke tegenstanders hij in de loop der jaren allemaal heeft gescoord. Of hij ooit had gedacht de vijftig te halen? Jazeker, en misschien had het zelfs wel wat sneller gemogen. Toen hij bij DOSC en later bij Vliegdorp nog als spits speelde, ging het scoren hem immers een stuk gemakkelijker af.
Zijn mooiste doelpunt? Dat is niet per se een knal in de kruising of een belangrijke winnende treffer. Nee, Joey denkt terug aan zijn allereerste seniorengoal. Tegen wie die was, weet hij niet meer, maar wat hij wél weet, is dat hij samen met zijn broer op het veld stond. Zijn broer stond destijds op doel en Joey in de spits. En zeg nou zelf: zo’n herinnering is toch minstens zo mooi als die vijftigste treffer!
De vragen waren lastig… en dat lag niet aan de interviewer!
Toen Joey de vragen onder ogen kreeg, was zijn eerste reactie dat het deze keer best lastige vragen waren. En eerlijk is eerlijk: daar heeft hij misschien ook wel een punt. We kunnen natuurlijk niet iedere keer terugvallen op de oude vertrouwde vragen. Anders zitten we over een paar jaar nog steeds met vragen als: Gebruik je krulspelden? Zeg je altijd af bij de conditie-combattrainingen? En wie is je favoriete trainer?
Tijd dus voor wat andere vragen, een paar serieuze onderwerpen en natuurlijk ruimte voor een geintje. Want achter die vijftig doelpunten zit een voetballer met een mooi verhaal, drie clubs waar hij zich thuis heeft gevoeld en een duidelijke mening over de huidige situatie bij SEC.
Van DOSC via Vliegdorp naar SEC: drie clubs, één familiegevoel
Joey maakte zijn eerste competitietreffer in 2016 namens DOSC. Inmiddels heeft hij zijn doelpunten verdeeld over DOSC, Vliegdorp en SEC. Drie verenigingen met ieder hun eigen karakter, maar volgens Joey is er één duidelijke overeenkomst: bij alle drie heeft hij een familiegevoel ervaren. Niet alleen met de spelers, maar ook met de supporters en vrijwilligers.
Bij DOSC begon het voetbalavontuur, samen met zijn vrienden. Vliegdorp bracht hem een periode waar hij met veel plezier op terugkijkt. Vooral het enthousiasme van de trainer, de staf en de spelersgroep is hem bijgebleven. En dan waren er natuurlijk nog de supporters. Joey herinnert zich dat Vliegdorp bij uitwedstrijden soms meer supporters meenam dan de thuisploeg zelf op de been wist te brengen. Dat zegt genoeg over de sfeer die er toen heerste!
Bij SEC trof hij weer een andere, maar minstens zo warme vereniging. Een gezellige club met een kleinere achterban en minder teams, waar mensen elkaar helpen als dat nodig is. Precies dat clubgevoel spreekt Joey aan.
Een favoriete club aanwijzen? Dat vindt hij dan ook een onmogelijke opgave. Hij heeft overal met plezier gevoetbald en zich thuis gevoeld. En wie hem een beetje kent, weet dat zo’n antwoord ook wel bij hem past.
Eny Tammer: strijdlust tot aan de karatekick!
Natuurlijk zijn er ook spelers die indruk op je maken. Voor Joey is dat onder anderen Eny Tammer. Hij geniet ervan hoe Eny, ondanks zijn leeftijd, nog altijd vooropgaat in de strijd.
Maar er is nog iets wat Joey niet snel zal vergeten: de befaamde karatetrap tegen de doelpaal wanneer Eny vindt dat er slecht getraind wordt. Blijkbaar zijn er meerdere manieren om de groep scherp te houden. De ene trainer geeft een peptalk, de andere laat de doelpaal kennismaken met zijn vechtlust!
Van doelpuntenmaker naar laatste man
Wie Joey nog kent uit zijn tijd als spits, weet dat hij graag doelpunten maakte. Inmiddels is hij op meerdere posities inzetbaar en helpt hij zijn team waar dat nodig is. Zijn voorkeur? Eerst de spitspositie en daarna de laatste man.
Als voetballer brengt hij een aantal eigenschappen mee waar menig trainer blij van wordt: hij is balvast, kopsterk, heeft een goede trap en beschikt over een verre inworp. Handig als je zowel voorin als achterin uit de voeten kunt!
Toch is Joey duidelijk over wat hij het liefst doet: zelf scoren. Een assist geven is natuurlijk mooi, maar die bal zelf tegen de touwen jagen blijft toch het lekkerst.
Zijn belangrijkste doel is echter dat er een plan ligt om de drie punten binnen te halen. Staat hij achterin, dan wil hij de boel dicht houden. Staat hij in de spits, dan moet er gescoord worden. En het vuile werk? Dat laat hij liever aan een ander over. Kijk, eerlijkheid kunnen we in ieder geval niet van hem afpakken!
Door de jaren heen is Joey naar eigen zeggen ook meer een teamspeler geworden. Waar hij vroeger vooral bezig was met zelf doelpunten maken, heeft hij nu meer overzicht en oog voor het collectief. En dat is misschien wel minstens zo belangrijk als die vijftig treffers.
SEC in zwaar weer: waar gaat het mis?
Dan naar de minder vrolijke kant van het voetbal. SEC degradeerde afgelopen seizoen uit de vierde klasse en hoopte een niveau lager weer vertrouwen op te bouwen. Maar met slechts één punt uit de eerste vijf wedstrijden is de start opnieuw moeizaam en staat de ploeg onderaan.
Hoe verklaart Joey dat? Volgens hem moest het team vooral aan elkaar wennen. Wie de wedstrijden bekijkt en naar de gecreëerde kansen kijkt, had volgens Joey zomaar zeven tot negen punten kunnen zien staan. Op sommige momenten viel het kwartje echter net de verkeerde kant op.
Dat is natuurlijk frustrerend. Zeker als je het gevoel hebt dat er meer in zit dan de ranglijst laat zien.
Toch ziet Joey ook andere aandachtspunten. Het vertrouwen groeit vanzelf wanneer de overwinningen binnenkomen, maar volgens hem heeft SEC bovendien te vaak te maken met afzeggingen op het laatste moment en blessures. Dat maakt het lastig om met een vaste groep te bouwen aan automatismen en vertrouwen.
Wat moet er veranderen? Joey is daar helder over: de persoonlijke fouten en blunders moeten eruit. Als de ploeg die eruit weet te halen, verwacht hij dat de stijgende lijn vanzelf ingezet kan worden.
En hoe houd je de sfeer goed als de resultaten tegenvallen? Door eerlijk tegen elkaar te zijn. Benoemen wat beter moet, elkaar daarop aanspreken en samen proberen om het resultaat te verbeteren. Geen ingewikkelde toverformule dus, maar wel iets wat binnen een team ontzettend belangrijk is.
Vrijwilligers zijn onmisbaar
Ondanks de sportieve zorgen heeft Joey ook oog voor de mensen die de club draaiende houden. Hij vindt het mooi om te zien hoeveel vrijwilligers zich voor SEC inzetten en benadrukt dat een vereniging zonder vrijwilligers nergens is.
Zijn boodschap aan hen is dan ook duidelijk: wees dankbaar voor alles wat ze doen. Want terwijl spelers op zaterdag de punten proberen binnen te halen, zorgen vrijwilligers ervoor dat de club überhaupt kan blijven draaien. En dat verdient waardering, zeker wanneer het sportief even tegenzit.
De diesel moet op gang komen
Waar hoopt Joey aan het einde van het seizoen te staan? Hij hoopt dat SEC een echte diesel blijkt te zijn: misschien wat langzaam op gang, maar uiteindelijk steeds beter draaiend. Een periodetitel zou mooi zijn, al weet hij dat dat een lastige opgave wordt.
En zijn persoonlijke doel? Daar is hij gelukkig weer ouderwets duidelijk over: tien doelpunten dit seizoen!
Met zijn vijftigste competitietreffer inmiddels op zak, zou dat een mooie volgende stap zijn. En wie weet hoeveel doelpunten er nog bijkomen als hij onverhoopt weer eens wat vaker voorin wordt opgesteld.
Als Joey over een paar jaar terugkijkt op zijn voetbalperiode bij DOSC, Vliegdorp en SEC, hoopt hij vooral dat zijn ploeggenoten hem herinneren als een goede jongen in de groep. Iemand die voor het team vocht en zijn ploeg nooit in de steek liet.
En dat is misschien wel de mooiste afsluiting van dit verhaal. Want doelpunten zijn leuk, sterren zijn mooi en vijftig competitietreffers is een prachtige mijlpaal. Maar uiteindelijk gaat het in het amateurvoetbal ook om de mensen met wie je het samen doet.
Joey, van harte gefeliciteerd met je tweede ster en je vijftigste competitietreffer! Op naar de volgende mijlpaal, tien goals dit seizoen en vooral weer veel voetbalplezier. En mocht je binnenkort weer eens in de spits staan, dan weet je wat je te doen staat: die bal tegen de touwen jagen!
Bedankt voor je openheid, je mooie verhalen en vooral voor de fijne samenwerking door de jaren heen. Een mooie mijlpaal voor een mooie kerel!
Rib
