Na een weekje zonder beschikbaar veld moesten de FC Utrecht OldStars noodgedwongen hun voetbalschoenen even in de kast laten staan. Vakantiedagen opnemen dus! Maar stilzitten? Dat is voor deze mannen minstens zo moeilijk als een wedstrijd zonder commentaar spelen. En met de recente toernooiwinst op het PSV-toernooi, het toernooi van RCL en nog wat mooie tweede prijzen was de spelerspot, dankzij de winstpremies, inmiddels zo goed gevuld dat de koers richting Caruhela werd gezet. Een beetje ontspanning mag tenslotte ook wel na al die sportieve successen!
Als jong broekie tussen een aantal van deze ervaren OldStars begin je ondertussen wel te begrijpen hoe populair deze mannen zijn in Caruhela. Want als je daar over de boulevard loopt dan begint de ondervraging!
“Hee, is de Perenplukker er niet?”
“Hee, had Bennie geen tijd?”
“Waar is Paultje eigenlijk?”
Bennie schijnt in Caruhela dagelijks minimaal 22.000 stappen te zetten. Daar kunnen menig jonge voetballer en menig stappenteller nog een puntje aan zuigen. De Perenplukker staat iedere dag als een jonge god op zijn surfplank en trotseert de golven alsof hij nog op weg is naar zijn eerste contract. En Paultje? Die maakt met zijn snelle pasjes uit zijn karateverleden nog altijd indruk. Vooral tijdens de country- en westernavonden komt dat goed van pas. Daar wordt hij regelmatig aangesproken als ‘Pistolen Paultje’ of ‘Karatekid’. Je begrijpt: bij deze mannen is het nooit saai!
Terug op Zoudenbalch: koffie, koekjes en sterke verhalen
Maar vandaag was het gelukkig weer zover: de FC Utrecht OldStars mochten weer het veld op bij Zoudenbalch. En zoals het hoort, begon de ochtend met een lekker bakkie koffie van Martin en heerlijke koekjes van Marcel van Wolferen.
En die Marcel is niet zomaar iemand. We hebben hier te maken met de bekendste en grootste FC Utrecht-verzamelaar van Nederland. Zijn collectie telt meer dan 32.000 FC Utrecht-items, waaronder gedragen wedstrijdshirts en stadionstoeltjes van de Bunnikside. Hij werkte bovendien mee aan het boek 90 jaar Stadion Galgenwaard, beheert een FC Utrecht-fanpagina en schuift regelmatig aan bij voetbalprogramma’s en podcasts.
Kortom, als er iemand is die het rood-witte hart op de juiste plek heeft zitten, dan is het Marcel wel. En als zo’n man dan ook nog eens met koekjes aankomt, stijgt zijn populariteit binnen de OldStars natuurlijk onmiddellijk naar ongekende hoogte!
Want laten we eerlijk zijn: de weg naar een goede training loopt bij deze groep soms gewoon via de koffiepot en de koektrommel.
Maar het mooiste was natuurlijk dat we elkaar weer zagen. Handen schudden, een knuffel hier, een schouderklopje daar, elkaar een beetje opnaaien en vooral ouderwets dollen. Want de OldStars zijn niet alleen een voetbalploeg, het is ook een hechte groep vrienden die elkaar door en door kent.
“Waarom heb jij een witte majo aan? Heb je haar een keer gewassen?”
“Train je vandaag mee? Kun je wel bukken?”
Je moet er maar tegen kunnen. Maar juist dat maakt deze groep zo bijzonder. De humor is scherp, de plagerijtjes zijn nooit ver weg en achter iedere grap zit vooral warmte en kameraadschap. Hier mag je elkaar lekker in de maling nemen, zolang je ook maar voor elkaar klaarstaat als het nodig is.
Gerrit neemt het woord, Hansie luistert… of toch niet?
Omdat niet iedereen zomaar het woord kan nemen zonder dat er tussendoor een opmerking wordt geplaatst, nam Gerrit vandaag als vervanger de honneurs waar. Hij liep vlot door de verschillende mededelingen heen en probeerde de groep bij de les te houden. Wat vooral opviel: Hansie de Boer leek zonder John ineens opvallend rustig te kunnen zitten en naar de spreker te luisteren.
Was er sprake van een wonder?
Nee joh! Vanuit de achterste regionen kwam de verklaring al snel naar voren: Hansie had helemaal geen tijd om te praten, want zijn mond zat bomvol met de koekjes van Marcel! Kijk, dan valt alles ineens op zijn plek. Marcel, namens de hele groep: bedankt voor de koekjes!
Een prachtige beker en tien jaar verbondenheid met Transwijk
Daarna nam Bennie het woord over en kwam er ook een serieus en bijzonder mooi moment. Trots liet hij de grote beker zien die de OldStars van Transwijk hebben mogen ontvangen. Daarnaast was er voor iedereen een medaille ter gelegenheid van tien jaar samenwerking.
Tien jaar! Dat is niet zomaar iets. In een wereld waarin teams, contacten en samenwerkingen soms sneller veranderen dan de opstelling op een wedstrijddag, is het prachtig om te zien dat een aantal OldStars deze band al zo lang hecht weet te houden.
De beker en de medailles zijn dan ook veel meer dan alleen een tastbare herinnering. Ze staan symbool voor sportiviteit, respect, vriendschap en het plezier dat je met elkaar kunt beleven, ongeacht leeftijd of voetbalniveau.
Een mooi gebaar van waardering van Transwijk, dat bij de OldStars zichtbaar werd gewaardeerd. Martin heeft de beker inmiddels een mooi plekje in onze prijzenkast gegeven. En terecht! Er is weer een stukje geschiedenis bijgekomen waar we met z’n allen trots op mogen zijn.
Het veld op: 18 toppers aan de bak
Na de koffie, de koekjes, de mededelingen en de mooie woorden was het tijd voor waar we uiteindelijk toch voor gekomen waren: voetbal!
Jantje en Ronald hadden alles alweer keurig klaargelegd, met hulp van Evie. De organisatie stond als een huis en ook het weer werkte mee. We hadden opnieuw geluk met de omstandigheden, waardoor achttien toppers het veld op konden.
Langs de kant stonden nog eens drie toppers hun eigen herstelprogramma af te werken. Ook dat hoort erbij. Want bij de OldStars gaat het niet alleen om presteren, maar ook om verstandig omgaan met het lichaam. We willen tenslotte allemaal zo lang mogelijk blijven voetballen, lachen en elkaar plagen.
Na de gebruikelijke rondo werden de teams verdeeld. Op papier leek het ene team kwalitatief sterk, terwijl het andere team een paar echte uitschieters in de gelederen had. En ik? Ik had geluk. Ik zat namelijk in een TEAM! En dat bleek geen loze kreet.
Erik ‘De Hakkelaar’ bouwt een echt team
Alle credits voor de samenstelling van ons team gaan naar Erik, bij ons inmiddels bekend als ‘De Hakkelaar’. Erik is een van onze laatste aanwinsten en maakt een stormachtige ontwikkeling door. Werken, sleuren, sjouwen en vooral niet opgeven. Erik is er eentje die meters maakt en zijn tegenstander het leven behoorlijk zuur kan maken. En als het nodig is, loopt hij af en toe even op de hakken van de tegenstander. Vandaar die bijnaam!
Soms is dat precies genoeg om ervoor te zorgen dat een tegenstander zijn voeten niet meer zo gemakkelijk laat spreken. Goed geluisterd, Erik! Natuurlijk allemaal binnen de sportieve grenzen, maar een beetje ouderwetse strijdlust hoort er nu eenmaal bij.
Wat Erik vandaag vooral goed deed, was niet alleen een paar spelers bij elkaar zetten, maar er een ploeg van maken waarin iedereen wist wat hem te doen stond. En dat is een wereld van verschil.
Je ziet het aan alles: dit is een écht team. Een ploeg waarin niemand zich verstopt als het tegenzit, waarin spelers elkaars fouten opvangen en iedereen bereid is een stap extra te zetten voor de ander. Ze vechten voor iedere meter, steunen elkaar door moeilijke momenten en blijven als één geheel overeind. Want uiteindelijk win je niet alleen met goede voetballers, maar vooral met spelers die voor elkaar door het vuur gaan en elkaar nooit laten vallen.
Dat klinkt misschien als een cliché, maar vandaag werd het op het veld gewoon zichtbaar. Geen individueel gedoe, geen vingers wijzen, maar samen werken, samen lachen en samen genieten. Precies zoals voetbal bedoeld is.
Feik en Bert: twee sluitposten die hun werk verstaan
Achterin hadden we met Feik en Bert twee betrouwbare sluitposten staan. In twee partijen kregen zij samen slechts één tegengoal te verwerken. Dat is toch een prima rapportcijfer! Je kunt voorin nog zoveel mooie acties maken, maar als je achterin de deur dicht weet te houden, wordt het voor de tegenstander een lastig verhaal.
Feik en Bert stonden er wanneer het nodig was en gaven het team de rust om vooruit te voetballen. Geen paniek, geen onnodige fratsen, gewoon doen wat je moet doen. En als je dan maar één keer hoeft te vissen, kun je met recht tevreden zijn.
Cor: de slimme vos uit Nieuwegein
En dan hebben we voorin nog Cor lopen. De jongste is hij niet meer, maar wat blijft die man goed, nuttig en fit!
Cor komt gewoon vanuit Nieuwegein op zijn fietsje naar de training. Dat is op zichzelf al een compliment waard. Waar anderen eerst de auto starten en onderweg nog even moeten bijkomen van het verkeer, heeft Cor de warming-up er dan al bijna opzitten.
Eenmaal op het veld laat hij zien dat voetbal niet alleen om snelheid draait. Cor speelt de bal naar de juiste kleur, ziet oplossingen waar anderen nog aan het zoeken zijn en weet precies wanneer hij moet versnellen of juist even de rust moet bewaren. Vandaag poortte hij ook nog eens onze Peet.
Peet liet opnieuw zien dat hij weer steeds meer de oude Peet wordt, 100% inzet, moeilijk te passeren, sterk aan de bal en oog voor zijn medespelers. Peet zal er ongetwijfeld een andere mening over hebben, maar Cor mag deze actie voorlopig lekker in zijn zak steken. Een slimme vos verleert zijn streken tenslotte nooit!
Paul in topvorm en goals op het juiste moment
Ook Paul was vandaag uitstekend op dreef. Hij wist steeds op het juiste moment te vertrekken, dook op de goede plekken op en pakte zijn doelpunten mee. Dat is ook een kwaliteit: niet alleen maar achter de bal aanrennen, maar aanvoelen waar de ruimte ontstaat en wanneer je moet toeslaan. Paul had dat vandaag uitstekend in de gaten.
Misschien heeft Pistolen Paultje tijdens zijn karatejaren toch ook iets opgestoken over timing. Al hopen we dat hij zijn snelle bewegingen op het voetbalveld houdt en de country- en westernavonden verder zonder incidenten verlopen!
Geen teamfoto, wel twee sportieve slachtoffers!
We hadden vooraf beloofd geen teamfoto te plaatsen. En belofte maakt schuld, dus die foto houden we lekker achterwege.
Maar helemaal zonder beeldmateriaal konden we natuurlijk niet naar huis. Dat laatste moet je overigens met een knipoog lezen. Want het mooie aan deze groep is dat we best mogen genieten van een overwinning, een geslaagde actie of een mooie poort, maar dat we onszelf ook niet té serieus nemen.
We hebben allemaal onze goede momenten en onze mindere momenten. De ene dag ben je de held van het veld, de volgende dag sta je zelf met je benen in de knoop. En juist daarom is het zo fijn om met deze groep te trainen: je kunt elkaar plagen, maar je blijft elkaar respecteren.
Bovendien getuigt het van een gezond zelfbeeld als je na een geslaagde training best durft te zeggen dat je lekker hebt gevoetbald. Zeker wanneer je dat kunt combineren met een flinke dosis zelfspot!
Meer dan voetbal alleen
Als je vandaag op Zoudenbalch rondkeek, zag je eigenlijk precies waarom de FC Utrecht OldStars zo’n bijzondere groep is.
Het begint met voetbal, maar het gaat om veel meer dan dat. Het gaat om elkaar weer zien na een weekje afwezigheid, om koffie en koekjes, om herinneringen ophalen, om elkaar een beetje opnaaien en om samen mooie momenten beleven.
Het gaat om de waardering voor vrijwilligers, om tien jaar samenwerking met Transwijk, om de trots op een beker en om het besef dat je samen veel meer bereikt dan alleen.
En ja, natuurlijk gaat het ook om winnen, doelpunten maken, een tegenstander poorten en achteraf beweren dat je altijd al wist dat jouw team de beste was. Dat hoort er allemaal bij!
Maar de echte winst zit in de verbondenheid. In de manier waarop we naar elkaar omkijken, rekening houden met elkaars mogelijkheden en beperkingen en ervoor zorgen dat iedereen erbij hoort.
Of je nu 22.000 stappen per dag zet in Caruhela, als een jonge god op de surfplank staat, met karatepasjes door het leven gaat of vanuit Nieuwegein op de fiets naar de training komt: bij de FC Utrecht OldStars ben je welkom.
En als je dan ook nog eens in een team terechtkomt dat voor elkaar door het vuur gaat, weet je dat het goed zit.
Mannen, bedankt voor weer een heerlijke ochtend. Met dank aan Martin voor de koffie, Marcel voor de koekjes, Gerrit voor de mededelingen, Bennie voor het mooie nieuws over Transwijk, Jantje en Ronald voor de organisatie en Evie voor de hulp.
En Erik? Die mag voorlopig trots zijn op zijn teamindeling. De Hakkelaar heeft het vandaag uitstekend voor elkaar gekregen!
Volgende week staan we er hopelijk weer. Met nieuwe grappen, nieuwe poortjes, nieuwe verhalen en waarschijnlijk opnieuw iemand die vraagt waarom een ander een witte majo aan heeft.
Want bij de FC Utrecht OldStars geldt: de benen worden misschien wat ouder, maar de humor blijft jong!
En dan was er nog een ander hoogtepunt: ook ik wist mijn poortje te maken. En niet bij de minste van de selectie!
Ik had hem beloofd zijn naam niet te noemen, dus dat doe ik uiteraard ook niet. Een man een man, een woord een woord. We lagen er allebei plat om en dat is uiteindelijk waar het bij de OldStars om draait. Je mag best trots zijn op een mooie actie, maar als je er samen om kunt lachen, is de winst eigenlijk al binnen. En toen kreeg ik een whatsapp binnen!
Een poortje, een maatje en een paardenlul
Sommige momenten op de training zijn goud waard. Niet alleen vanwege de actie zelf, maar vooral door wat er daarna in de app gebeurt. Vandaag had ik namelijk het genoegen om ‘De Speer’, eens lekker te poorten. En ja, als je weet dat ik regelmatig een stukje schrijf over onze FC Utrecht OldStars, dan weet je natuurlijk dat je zo’n moment niet zomaar voorbij moet laten gaan. Twee weken geleden werd ik door De Speer gepoort en dan ben je aan de beurt, Herman is ook een specialist met poorten, schitterend.
De Speer stuurde me na afloop dan ook meteen een berichtje:
“Ik hield trouwens vanmorgen expres mijn benen wijd open, zodat je een goede dag hebt.”
Kijk, dat noem ik nog eens sportiviteit! Ik heb hem maar even laten weten dat ik deze prachtige quote zeker zou meenemen in mijn verslag. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik met een stand van 7-1 winst en 3-0 winst ook zonder die medewerking van “Speer”voor het openen van de “poort” wel een goede dag had gehad. Maar hij was nog niet klaar. Hij had namelijk ook nog wat te melden over onze teamindeling en mijn persoonlijke opdrachten op het veld:
“Erik, jij blijft bij Speer. Erik naar rechts naar Speer, Erik links naar Speer, Erik vang Speer op.” Ik voetbal voor mijn plezier hoor.”
Daar zat natuurlijk een kern van waarheid in. Maar ja ik ben grootgebracht om de angel eruit halen bij de tegenstander en optimaal gebruik te maken van de zwaktes van de tegenstander en het heeft opnieuw gewerkt!
Ik vertelde hem dat mijn stukje al bijna klaar was, maar dat ik het na deze appjes nog even moest aanpassen. En toen kwam de afsluiter van de dag. Kort, krachtig en recht uit het hart:
“Paardenlul“
Kijk, dat is nou vriendschap bij de FC Utrecht OldStars!
Forza OldStars!
Rib
