Sommige mensen kom je in de voetbalwereld tegen en die blijven je bij. Niet omdat ze de meeste wedstrijden hebben gewonnen of de mooiste doelpunten hebben gemaakt, maar simpelweg omdat ze er altijd zijn. Gabriëlle Strumpel is zo iemand. Jarenlang was Gabriëlle mijn verzorgster bij de clubs die ik heb getraind. Een betrokken, zorgzame en sterke vrouw, die altijd klaarstond voor spelers en trainers. Iemand die niet snel op de voorgrond hoeft te staan, maar ondertussen voor anderen ontzettend belangrijk is. Dat Gabriëlle inmiddels opnieuw op de wachtlijst staat voor een levertransplantatie, maakt haar verhaal des te indrukwekkender.
Vijftien jaar geleden kreeg Gabriëlle een tweede kans
Op haar 25ste onderging Gabriëlle een levertransplantatie. Een ingrijpende gebeurtenis die haar leven letterlijk veranderde. Dankzij een donor kreeg Gabriëlle vijftien jaar geleden een nieuwe kans. Een kans die ze nooit als vanzelfsprekend is gaan beschouwen. Inmiddels werken haar galwegen steeds minder goed en zijn ziekenhuisbezoeken opnieuw onderdeel van haar leven. Regelmatig moeten stents worden vervangen en sinds vorig jaar staat Gabriëlle opnieuw op de wachtlijst voor een nieuwe lever. Toch vertelt Gabriëlle haar verhaal niet vanuit angst, maar vooral vanuit dankbaarheid. En misschien is dat wel precies wat haar zo bijzonder maakt.
Altijd blijven bewegen
Sport heeft altijd een belangrijke plaats in het leven van Gabriëlle gehad. Paardrijden was jarenlang haar grote passie, maar na haar transplantatie pakte ze het sporten fanatiek op. Krachttraining, mountainbiken, obstakelruns en natuurlijk uiteindelijk ook voetbal. Via het ziekenhuis kwam Gabriëlle in aanraking met TransFit, een stichting die mensen na een orgaan- of stamceltransplantatie helpt om weer actief te worden. Wat begon als deelnemer groeide uit tot veel meer. Gabriëlle volgde opleidingen in medical fitness en als masseuse en kwam vervolgens terecht in het amateurvoetbal. Onder andere bij ’t Vliegdorp en Eemboys was ze actief als sportverzorgster. En daar heb ik Gabriëlle zelf leren kennen.
Niet alleen als verzorgster, maar vooral als iemand die oog heeft voor mensen. Een pijntje, een blessure, een speler die even niet lekker in zijn vel zit: Gabriëlle zag het vaak voordat je er zelf iets over vertelde. Ze was er. Zonder veel woorden, zonder gedoe. Gewoon omdat ze vond dat dat erbij hoorde.
Van verzorgster naar teammanager
Dat Gabriëlle vervolgens betrokken raakte bij het Nederlandse transplantatievoetbal, voelt eigenlijk heel logisch. Tijdens de eerste Transplant Football World Cup in Italië kwam Nederland twee spelers tekort. Inmiddels staat Nederland in Frankfurt voor het eerst aan de aftrap van dit bijzondere evenement. Gabriëlle heeft als teammanager een belangrijke rol binnen het team. En het gaat daarbij veel verder dan alleen voetbal. Iedere speler heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen medische geschiedenis en zijn eigen grenzen. Meedoen aan zo’n toernooi kan alleen wanneer het medisch verantwoord is.
Maar misschien is winnen uiteindelijk niet eens het belangrijkste. Zoals Gabriëlle het zelf zo mooi verwoordt: je staat daar met mensen die allemaal iets hebben meegemaakt. Je hoeft niet uit te leggen waarom je een mindere dag hebt. Je begrijpt elkaar.
Je viert samen het leven.
Dankbaarheid voor een onbekende donor
Wat mij misschien nog het meest raakt in het verhaal van Gabriëlle, is haar manier van kijken naar haar donor. Een onbekend persoon verloor het leven, maar gaf daarna iemand anders een kans om verder te leven. Gabriëlle beseft iedere dag hoe bijzonder dat is. Die tweede kans heeft haar ook anders naar het leven laten kijken. Niet alles uitstellen tot later, want niemand weet wat later brengt.
Genieten van familie. Genieten van vrienden. Genieten van een mooie dag. Van sport. Van een ontmoeting. Van de kleine dingen. Eigenlijk precies de dingen die we allemaal belangrijk vinden, maar die we soms zo gemakkelijk vergeten.
Een podium dat Gabriëlle verdient
Daarom vind ik het prachtig dat Gabriëlle nu een podium krijgt in het AD, in een mooi verhaal van journalist Pjotr Pos. Want Gabriëlle verdient dat. Niet omdat haar verhaal zielig is. Integendeel.
Het is juist een verhaal over kracht, doorzettingsvermogen, dankbaarheid en vooral het leven vieren.
Ik heb Gabriëlle door de jaren heen leren kennen als een vrouw met een enorm groot hart. Ondanks haar eigen rugzak stond ze altijd klaar voor anderen. En misschien is dat wel haar grootste kracht. Terwijl ze zelf genoeg redenen had om soms even aan zichzelf te denken, was Gabriëlle vaak degene die naar anderen omkeek.
Dat maakt haar verhaal voor mij persoonlijk. Ik bewaar mooie herinneringen aan de jaren waarin Gabriëlle mijn verzorgster was. Herinneringen aan haar zorgzaamheid, haar betrokkenheid en de manier waarop ze er altijd voor anderen was. Gabriëlle laat zien dat een mens soms een ongelooflijke weg moet afleggen. Maar ook dat je onderweg kunt blijven genieten, sporten, lachen, zorgen voor anderen en vooral:
het leven vieren.
En dat is misschien wel de mooiste boodschap die Gabriëlle ons meegeeft. Gabriëlle, alle respect voor jou.
Rib
