Ouderen zorgen voor jongeren. Een prachtige slogan die vrijdag 4 september tijdens het 7e RCL OldStars Walking Football Toernooi voor KiKa weer volledig tot leven kwam. Natuurlijk werd er gevoetbald, natuurlijk wilden de FC Utrecht OldStars winnen en natuurlijk werd er na afloop uitgebreid nagepraat. Maar de echte winst stond eigenlijk al bij binnenkomst op het complex van RCL vast: samen in beweging komen voor de strijd tegen kinderkanker.
En toch… als je zes wedstrijden speelt en uiteindelijk met de eerste prijs naar huis gaat, mag je daar best een beetje trots op zijn. Ook als je vooraf roept dat de uitslag bijzaak is.
Ze waren er vanaf het begin bij
Tijdens de opening kregen de FC Utrecht OldStars een mooi compliment van de organisatie. Het team is namelijk bij alle zeven edities van het toernooi aanwezig geweest. Een prestatie op zich. Binnen de selectie van vandaag waren Leen, Peter en Gerrit er vanaf de eerste editie bij. En als we het dan toch over leeftijd en ervaring hebben: van de negen spelers waren er maar liefst zeven zeventig jaar of ouder. Bertus 70, Paul 70, Herman 70, Wil 72, Leen 71, Peter 71 en Gerrit bijna 75. En dan hadden we nog de twee jonkies Leon en ondergetekende, allebei 67.
21 teams, één prachtig doel
Maar liefst 21 teams waren aanwezig, verdeeld over drie poules van zeven. De FC Utrecht OldStars kwamen uit in Poule A en troffen RCL OldStars, Walking Football Oud Zuid, OSM’75 Maarssenbroek, Only Friends Walking Football, Maluku Old Stars Tiel/Theole en vv Wherevogels. De wedstrijden duurden vijftien minuten. Ideaal voor deze leeftijdsgroep, zeker omdat de weergoden hadden besloten om het toernooi om te bouwen tot een soort Walking Football-waterpolotoernooi.
De regen kwam werkelijk met bakken uit de hemel. Gelukkig had de organisatie een geweldig schema gemaakt, waardoor de wachttijden minimaal waren. En dat was maar goed ook, want anders zouden sommige OldStars tussen twee wedstrijden door waarschijnlijk spontaan zijn vastgeroest.
En ja… wij wilden gewoon winnen!
Soms lijkt het bij Walking Football alsof je vooral niet mag zeggen dat je een wedstrijd wilt winnen. Nou, daar doen wij niet aan mee.
Natuurlijk staat KiKa centraal. Natuurlijk draait deze dag om saamhorigheid en plezier. Maar als het fluitsignaal klinkt, willen wij gewoon winnen. Tegenstanders waar we al jaren tegen spelen, kennen we inmiddels goed. Tijdens de wedstrijd is er ruimte voor een dolletje, een glimlach en een praatje, maar ondertussen wordt er wel degelijk gevoetbald.
Wij speelden in een 1-4-1-formatie en dat bleek een prima keuze.
De eerste tegenstander was RCL. Een sterke ploeg, maar de FC Utrecht OldStars begonnen uitstekend en wonnen overtuigend met 3-0. Was RCL dan ongevaarlijk? Absoluut niet. Maar achterin stond Gerrit als een huis. Hij verkeerde werkelijk in de vorm van zijn leven en voorkwam meerdere doelpogingen. Willie, Bertus en Leen vormden samen met Gerrit de verdedigende linie.
Ook Oud Zuid krijgt geen cadeautjes
De tweede wedstrijd was tegen Walking Football Oud Zuid uit Amsterdam. Ook die wedstrijd werd met 3-0 gewonnen. Een heerlijke tegenstander met een absolute topper in de gelederen. We hebben genoten van het voetbal, maar één ding moest blijkbaar nog even duidelijk worden gemaak aan de tegenstandert: er zijn geen slidings toegestaan bij Walking Football. Voor Leon was dat geen probleem. Onze spits kapt, draait, wacht rustig zijn moment af en schuift het balletje binnen. Geen sliding nodig. Gewoon voetbal.
OSM en het mysterieuze afgekeurde doelpunt
Tegen OSM’75 Maarssenbroek werd het 0-0. Tot op de dag van vandaag begrijpt niemand waarom onze goal werd afgekeurd. Maar goed, we zijn de moeilijkste niet en konden uiteindelijk leven met een gelijkspel. OSM speelde uitstekend en had met onze eigen topper Gerrit Bergveld een zeer belangrijke pion in de ploeg. Gerrit was bij zijn ‘andere’ clubje uitstekend op dreef: rustig aan de bal, altijd aanspeelbaar en vooral iemand die het spel begrijpt. Dat hij ons vandaag niet hielp winnen, nemen we hem natuurlijk niet kwalijk. Een beetje, haha, tot woensdag Gerrit!
Only Friends: jonger, maar geen probleem
Tegen Only Friends Walking Football troffen we een ploeg die gemiddeld een stukje jonger was. Maar daar hadden de OldStars van FC Utrecht maling aan. Het stond bij ons als een huis. De wedstrijd was spannend, sportief en vooral leuk. Na vijftien minuten stond er een verdiende 3-2 overwinning op het scorebord. Trots. Niet alleen op de uitslag, maar vooral op de manier waarop het team bleef voetballen.
Maluku Old Stars: verliezen mag, excuses niet
De vijfde wedstrijd werd met 2-1 verloren van Maluku Old Stars Tiel/Theole. En dat gebeurde ook nog eens vlak voor het laatste fluitsignaal. Verdedigend zag het er één keer niet helemaal lekker uit en daar profiteerde Maluku uitstekend van. Maar wij zijn daar heel nuchter in. Losers hebben excuses. Dus daar branden wij ons niet aan. Gewoon accepteren, lachen en door maar twee goals afgekeurd zien worden……..! Want als we het toernooi wilden winnen – en dat mag blijkbaar gewoon – dan moesten we de laatste wedstrijd winnen.
Waarvogels als laatste obstakel
De laatste tegenstander was vv Wherevogels. Een leuke voetballende ploeg en opnieuw een spannende wedstrijd. Maar de FC Utrecht OldStars wisten wat er moest gebeuren.
1-0.
Niet groots, niet spectaculair, maar wel genoeg. En dus konden we rekenen. Zes wedstrijden gespeeld. Vier gewonnen, één gelijk en één verloren. En daarmee stond de eerste prijs op ons te wachten.
Zeiknat, maar kampioen
Na afloop ging het richting kleedkamer. Zeiknat. Tot op het bot. Maar binnen enkele minuten was de regen vergeten, want de kleedkamer veranderde zoals altijd in een combinatie van voetbalhumor, sterke verhalen en complete onzin. En toen begon het avontuur van Leon.
Leon had een fantastisch toernooi gespeeld. Onze spits was één van de uitblinkers. Maar na het douchen begon hij in zijn tas te zoeken. En te zoeken. En nog eens te zoeken. Zijn droge broek? Nergens. Leon keek ons radeloos aan.
“Mannen, ik ben mijn broek vergeten. Wie heeft er een broek over?”
Het advies vanuit de groep was zoals altijd buitengewoon behulpzaam:
“Joh, lul niet. Je kunt gewoon in die boxershort de kantine in. Die lijkt toch op een korte broek?” Je zag Leon denken. De paniek sloeg toe. Een heel toernooi uitstekend gespeeld en dan vervolgens in je onderbroek de kantine binnen moeten. Gelukkig kwam Bertus met een oplossing: een extra broek! Leen had ook nog een paar bretels. Probleem opgelost. Dachten we.
Want Leon trok vervolgens zijn inmiddels beruchte ‘geitenwollensokkenslippers’ aan onder de trainingsbroek van Bertus. Toen was het hek van de dam. De ene bijnaam na de andere vloog door de kleedkamer.
Leon ‘Wegworst’.
Wout Bosboom.
En uiteindelijk… Jes.s.
Vraag ons niet waarom. Het is Walking Football-humor. Je moet erbij zijn geweest.
Hansie en de groene kroketten
In de kantine hadden onze vrouwelijke supporters inmiddels een mooie plek gevonden aan de lange tafel, met aan het hoofd niemand minder dan Hansie ‘Boertje’. Hansie is een goedgelovig type. Leen weet dat. Dus toen Hansie twaalf minikomkommers naar binnen werkte, bleek achteraf dat hij dacht dat het groene kroketten waren. Ach ja. Je hebt spelers die na een toernooi hun tactische analyses bespreken. En je hebt Hansie.
Ernie, zwarte sokken en Harry
Ook Willie maakte nog iets mee. In één van de laatste wedstrijden kreeg hij een stevige bal tegen zijn gezicht en ging even knock-out. Gelukkig kwam hij snel weer bij. Maar omdat zijn vaste gabber Bert(us) zich zichtbaar zorgen maakte, werd Willie meteen omgedoopt tot Ernie. Bert en Ernie. Broederliefde in de puurste vorm.
Paul was ondertussen de enige die volledig uit de toon viel. Hij droeg namelijk zwarte sokken. Nog steeds geen sokken ontvangen bij zijn nieuwe tenue. Terwijl bij FC Utrecht 1 momenteel genoeg spelers rondlopen die hun sokken niet uit hun lijf lopen, zou je zeggen: er moet er toch ergens eentje over zijn?
En dan hebben we Herman. Mijn Harry. Ouderwets op stoom. De hele linkerkant was van hem. Een doelpunt afgekeurd, iemand ouderwets door de benen gespeeld en ondertussen weer van onschatbare waarde voor het team. Daar geniet je gewoon van.
Gerrit: een vis in het water
Gerrit speelde misschien wel zijn beste toernooi. Als laatste man voelde hij zich als een vis in het water. Rustig, sterk, overzicht en op het juiste moment ingrijpen. Zelfs een soort halve spagaat werd uit de kast gehaald om een doelpunt te voorkomen. Op bijna 75-jarige leeftijd. Daar kunnen sommige 40-plussers nog een voorbeeld aan nemen.
Leon en Peter: terug van weggeweest
Leon en Peter waren langere tijd uit de roulatie geweest. Maar vrijdag lieten ze direct zien waarom we ze zo gemist hadden. Leon scoorde, werkte hard en werd uiteindelijk ook nog slachtoffer van zijn eigen vergeten broek. Peter is een verhaal apart. In het veld geeft hij alles. Na afloop geeft hij ook alles. Een spreekwoord zegt dat iedereen vervangbaar is.
Nou, gooi maar weg… want Peter is niet vervangbaar. Noteer dat maar vast.
De echte winst
En dan was er nog dat andere moment. Ronald, een voetbalmaatje dat al langere tijd voor zijn gezondheid strijdt, stond ondanks het slechte weer en de afstand Hooglanderveen–Leiderdorp gewoon langs de kant om ons aan te moedigen. Misschien was dát wel het mooiste moment van de dag. Want uiteindelijk is dat waar zo’n toernooi om draait. Niet om de beker. Niet om de uitslagen. Niet om wie de meeste doelpunten maakt. Maar om elkaar. Om aanwezig zijn. Om samen iets betekenen voor kinderen die veel grotere uitdagingen hebben dan een verloren voetbalwedstrijd.
De aanwezigheid van Frits Hirschstein, één van de oprichters van KiKa, maakte dat verhaal nog tastbaarder. Dankzij de inzet van enorm veel mensen, onderzoekers, vrijwilligers en donateurs is er sinds de oprichting van KiKa ontzettend veel bereikt. En daarom blijft de boodschap van dit toernooi zo sterk:
Ouderen zorgen voor jongeren.
En toen kwam de derde helft…
Na afloop werd er natuurlijk uitgebreid gelachen, gegeten, gedronken en gezongen. Daar kunnen we Leen rustig voor wakker maken. De derde helft is bij de FC Utrecht OldStars namelijk geen onderdeel van het programma. Het is het programma. Vrijdagavond zat ik thuis op de bank met een bacootje nog eens terug te denken aan deze dag. Een soort schoolreisje voor senioren. Alleen gingen wij niet met een bus naar een pretpark, maar naar Leiderdorp om zes wedstrijden te spelen in de stromende regen. En we kwamen terug met een beker.
Zaterdagmorgen nog even Leon gebeld om te vragen hoe het met de spierpijn stond. Dat viel volgens hem honderd procent mee. Maar één ding was wel veranderd. Zijn geitenwollensokkenslippers? Die stonden inmiddels op Marktplaats.
Tja…
Een beker win je met je voeten, maar een FC Utrecht OldStar-toernooi beleef je vooral met elkaar.
En dat is misschien wel de mooiste overwinning van allemaal.
Rib
