Het Woord van Ap!
Bekerfeestje? Eerder een openbare executie voor eigen publiek
Vol goede moed schrijf je je in voor de beker. Met een kleine twee weken training in de benen moet dat een mooie manier zijn om de voorbereiding af te sluiten, de selectie te testen en eindelijk weer eens voor eigen publiek te schitteren.
De eerste thuiswedstrijd van het seizoen. Tegenstander: VIOD uit Tienhoven. Net als de thuisploeg actief in de vijfde klasse. Kortom: ook geen hoogvlieger.
“Moet te doen zijn,” hoor je een paar supporters zeggen.
Een uitspraak die achteraf waarschijnlijk niemand meer heeft durven herhalen.
Om half drie rolt de bal. De bekerkoorts kan losbarsten. De gladiatoren betreden hoopvol het veld. De koffie staat klaar, de supporters zitten er eens goed voor en iedereen heeft er zin in.
Negentig minuten later staat er 0-23 op het scorebord.
Ja, u leest het goed. 0-23.
Wat daartussenin is gebeurd, blijkt achteraf vooral een slagveld te zijn geweest. VIOD, waar de letters normaal gesproken staan voor Vooruitgang Is Ons Doel, heeft die middag een geheel nieuwe betekenis aan de naam gegeven:
Vernedering Is Ons Doel.
En een verandering werd het.
Bij zo’n uitslag houdt het woord ‘wedstrijd’ eigenlijk op te bestaan. Je kunt het nog een voetbalwedstrijd noemen, maar dan kun je een ezel ook gewoon een paard noemen. Technisch gezien hebben ze allebei vier benen, maar daar houdt de vergelijking wel zo’n beetje op.
De thuisploeg kreeg alle hoeken van het veld te zien en maakte kennis met een nieuwe tak van sport: Sportvissen. VIOD waande zich ondertussen op de kermis. Het was prijzen schieten.
En alsof één schiettent niet genoeg was, ging het in Maartensdijk vrolijk verder. Daar schoot het team van trainer Carel van der Velden met 0-11 aardig op los tegen SVM.
Na twee wedstrijden staat de bekerpoule daarmee op:
34 doelpunten vóór, 0 tegen.
Dat begint inmiddels minder op een bekercompetitie te lijken en meer op een schiettent waar de prijzen al bij voorbaat zijn uitgedeeld.
Voor VIOD en VVJ natuurlijk prachtig. Doelpunten maken, vertrouwen tanken en met een goed gevoel richting de competitie.
Maar wat neem je als verliezer mee na een 0-23?
Ervaring?
Zeker. Je weet nu in ieder geval hoe lang negentig minuten kunnen duren.
Zelfvertrouwen?
Moeilijk. Dat heeft geen deuk opgelopen, maar is frontaal tegen een boom gereden.
Een goed gevoel?
Misschien in de derde helft.
Maar maandagmorgen bij de koffiemachine wordt het toch een ander verhaal.
“Lekker weekend gehad?”
“Nou…”
En dan is er nog die verdomde statistiek.
0-23 verdwijnt namelijk niet zodra de scheidsrechter affluit.
Die blijft staan. In de voetbalapps, op internet en waarschijnlijk nog jarenlang in de groepsapp van VIOD. En als klap op de vuurpijl verscheen er ook nog een uitgebreid artikel van Martin Veldhuizen in het AD.
Daar zit misschien wel de grootste ellende.
Want de beker zou juist ergens anders om moeten draaien. Om verrassingen. Om een underdog die een favoriet pootje licht. Om een late gelijkmaker. Om strafschoppen. Om een keeper die ineens de held van het dorp is, op de schouders wordt gedragen en zich de komende weken niet meer kan vertonen bij de plaatselijke Plus-supermarkt.
Dát is bekervoetbal.
Een 0-23 is geen thriller. Het is ook niet het netnummer van de regio Haarlem. Het is gewoon een verzameling harde cijfers die zich ergens diep in je geheugen nestelen en vervolgens weigeren daar ooit nog uit te verdwijnen.
Internet vergeet namelijk niets.
Je kunt verliezen. Je kunt zelfs flink verliezen. Maar 0-23 is geen nederlaag meer. Dat is een digitaal litteken.
En dan moet je aankomende zaterdag als Vecht naar Overvecht om de degens te kruisen met VVJ. Een ploeg die bezig is aan een voorbereiding waar je inmiddels behoorlijk bang van begint te worden.
Wij houden ons hart vast.
En we kunnen eigenlijk maar één ding doen:
Smeken om genade voor de mannen uit Loenen aan de Vecht.
Misschien dat VVJ na 34 doelpunten in twee wedstrijden een beetje medelijden heeft.
Wij vragen daarom namens iedereen om genade.
Een beetje mededogen.
Een doelpuntje voor Vecht zou al mooi zijn.
Twee zou fantastisch zijn.
En mocht het onverhoopt weer 0-23 worden…
Dan stel ik voor dat we volgend seizoen gewoon weer inschrijven, maar wel voor de Wandelvierdaagse.
Ap
Volg De Utrechste Velden op onderstaande link
Maar er zijn natuurlijk altijd wel lichtpuntjes, toch? Of niet?
De voordelen van een 0-23!
Ik heb geprobeerd de positieve kanten van zo’n uitslag te vinden. Dat viel niet mee. Maar ze zijn er.
1. Je weet waar je aan toe bent.
Na 0-23 hoef je niet meer te twijfelen of je selectie goed genoeg is. Er is in ieder geval iets duidelijk geworden.
2. De keeper heeft waarschijnlijk een uitstekende conditietraining gehad.
3. De nabespreking wordt kort.
“Wat ging er goed?”
Stilte.
“Wat ging er minder goed?”
Nog meer stilte.
“Zijn er nog vragen?”
“Hoe laat is de kantine open?”
En misschien wel de belangrijkste:
4. Je kunt eigenlijk alleen maar beter worden.
Na 0-23 is iedere volgende nederlaag automatisch een verbetering.
0-10?
Fantastisch!
0-5?
We zijn weer op de goede weg!
1-4?
Jongens, dit begint ergens op te lijken!
Een gelijkspel?
Feestavond!
En bij een overwinning?
Dan kun je maar beter een extra kratje koud zetten.
Rib
