Het mooie aan voetbal is dat het nooit saai wordt. De ene dag droomt een speler van het WK, de volgende dag staat een negenjarige keeper ineens in een rechtszaal en ergens anders raakt een trainer zijn stem kwijt omdat hij op donderdagtraining iets te fanatiek heeft staan coachen. Kortom: het voetbalweekend leverde weer genoeg verhalen op voor een kop koffie, een biertje en een lichte glimlach.
WK-dromen in de Utrechtse kleedkamer
Bij FC Utrecht dromen ze stiekem al van een warme zomer op een WK. En nee, dat gaat niet alleen over de inmiddels legendarische grap van Mike van der Hoorn, die bondscoach Ronald Koeman liet weten dat hij best als pinchhitter mee wil naar het toernooi. Een soort plan-B-spits in minuut 93. Je weet maar nooit.
Maar achter die grap zitten ook serieuze WK-ambities.
Zo heeft Alonzo Engwanda de luxe die maar weinig spelers hebben: hij kan nog kiezen tussen twee landen. België is al geplaatst en Congo-Kinshasa jaagt nog op een ticket. Twee paarden om op te wedden dus. Al moet hij wel oppassen dat hij niet straks met twee boardingpassen op Schiphol staat.
Souffian El Karouani ziet juist nieuwe kansen bij Marokko. De bondscoach die hem eerder thuisliet voor de Afrika Cup is vertrokken. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Al staat er bij PSV ene Anass Salah-Eddine op dezelfde positie, dus het wordt nog een interessant duel… al is het voorlopig vooral op papier.
Jesper Karlsson droomt ondertussen van Zweden op het WK. Eerst Oekraïne verslaan, daarna mogelijk Polen of Albanië. Kortom: het is nog een heel kwalificatietoernooi in mini-formaat.
En dan heb je nog spelers die vooral hopen dat hun telefoon een keer rinkelt. Siebe Horemans bijvoorbeeld. België is al geplaatst, maar de concurrentie bij de Rode Duivels is ongeveer net zo groot als de wachtrij bij de frietkraam na een bekerfinale.
Zidane Iqbal heeft met Irak nog een play-off te gaan en Artem Stepanov hoopt met Oekraïne hetzelfde WK-pad te bewandelen als Karlsson. Dat kan dus nog een bijzonder duel worden: teamgenoten die elkaar in de play-offs uit het WK proberen te schieten.
En dan is er nog Sébastien Haller. De spits van Ivoorkust is weer fit en hoopt via speeltijd bij Utrecht opnieuw in beeld te komen bij “De Olifanten”. Een bijnaam die in het voetbal overigens zelden verwijst naar logheid, maar meestal naar een ploeg die iedereen omver kan lopen.
Kortom: in de Utrechtse kleedkamer wordt er niet alleen over de volgende competitiewedstrijd gesproken. Af en toe zal er ook iemand zeggen: “Zeg… weet iemand hoe warm het eigenlijk in Mexico is in juni?”
De jongste rechtszaak van het weekend
En dan naar Limburg, waar het amateurvoetbal een hoofdstuk kreeg dat zelfs de VAR niet had zien aankomen.
Bij RKMSV in Meijel ontstond een conflict rond een negenjarige speler die keeper was geworden. Volgens zijn ouders vond hij dat helemaal niet leuk en moest dat per direct stoppen. De club probeerde nog een compromis: een helft keepen, een helft aanvallen.
Maar dat was niet genoeg. Uiteindelijk belandde de kwestie… bij de rechter.
De civiele rechter keek naar de zaak en dacht waarschijnlijk hetzelfde als elke trainer op een regenachtige zaterdagmorgen: dit hoort niet in een rechtbank. De keeperskwestie moest volgens de rechter maar bij de arbitragecommissie van de KNVB worden uitgevochten.
Het sportparkverbod voor de ouders bleef overigens wél staan. De club had volgens de rechtbank voldoende redenen om dat besluit te nemen.
Kort samengevat: een negenjarige die liever niet keept, een club die probeert te bemiddelen, ouders die naar de rechter stappen en uiteindelijk een juridische uitspraak over een doelgebied van zeven meter breed.
Het amateurvoetbal kan soms ingewikkelder zijn dan de buitenspelregel.
Feyenoord en het mysterie van de twaalfde man
In Rotterdam speelt ondertussen een heel andere discussie.
Robin van Persie vroeg zich hardop af waarom het publiek in De Kuip niet meer zo vaak op de banken staat. Willem van Hanegem had daar een simpele verklaring voor: steun moet je afdwingen.
Als het spel niet geweldig is, gaan mensen nu eenmaal niet massaal staan juichen. Zo simpel kan het soms zijn.
Hugo Borst beschreef de sfeer in De Kuip zelfs als “apathie en zwartgalligheid”. Toch won Feyenoord uiteindelijk gewoon. En staat de ploeg nog steeds tweede.
Dat maakt de Klassieker tegen Ajax ineens weer interessant. Want in voetbal kan de stemming sneller omslaan dan een scheidsrechter die plots wél een penalty geeft.
Trainers, drama en verdwenen stemmen
Ook in het amateurvoetbal gebeurde genoeg.
Bij SV Baarn vertrok trainer Bas van den Hoek en sprong clubman Peter Visee – tien jaar na zijn trainerspensioen – weer in. Resultaat: meteen een 2-1 overwinning.
Visee had na een week trainen overigens al geen stem meer over. Dat krijg je als je na tien jaar stilte ineens weer fanatiek aanwijzingen gaat schreeuwen.
In Hoogland was het nog iets chaotischer. Daar leidde een discussie over welke keeper moest spelen tot een conflict binnen de staf, waarna keeperstrainer Peter Schrijvers op non-actief werd gezet en hoofdtrainer Raymond Prins besloot op te stappen.
Maar zoals zo vaak in voetbal: op zondag werd er gewoon weer gevoetbald. Hoogland won met 0-1 van titelkandidaat NEO.
Soms lijkt voetbal op een familiefeest waar iedereen ruzie heeft… maar waar uiteindelijk toch samen wordt gegeten.
De moraal van het weekend
Van WK-dromen tot jeugdkeepers in rechtszaken en trainers die hun stem verliezen: voetbal blijft een wonderlijk universum.
En misschien is dat precies waarom we er zo van houden.
Want of je nu droomt van een WK-finale, een derby wint in de vierde divisie of gewoon op zaterdagmorgen een bal uit het doel moet halen: uiteindelijk draait het overal om hetzelfde.
Een bal.
Twee doelen.
En heel veel mensen met een mening.
