In de media verscheen het deze week als een keurige mijlpaal: 25 competitiegoals voor SV Zeist en dus de eerste ster voor Gavin Manders. Netjes, verdiend, applausje erbij. Alleen… wie even verder kijkt dan de statistieken van alleen Zeist, ziet een ander verhaal. Eentje waarin die eerste ster eigenlijk gewoon nummer twee is.
Want Gavin kwam niet uit de lucht vallen in Zeist. In eerdere jaren was hij al trefzeker voor DESTO (12 goals), Elinkwijk (15) en Nieuw Utrecht (1). Tel daar zijn 25 voor Zeist bij op en je komt uit op een totaal waar menig spits jaloers op is. Conclusie: die ‘eerste ster’ is in werkelijkheid zijn tweede. Een kleine administratieve misser, zullen we maar zeggen.
Tijd dus om de man zelf aan de tand te voelen. En wie een spits verwacht die uitgebreid stilstaat bij zijn eigen cijfers, komt bedrogen uit.
“Die 25 goals? Het betekent niet heel veel bijzonders voor me,” klinkt het nuchter. “Ik kijk vooral naar teamprestaties. Dat is voor mij het belangrijkste.” Het typeert de 34-jarige aanvaller: ervaren, relativerend en vooral teamgericht.
De mooiste van de 25
Toch, als hij er eentje moet uitpikken, hoeft hij niet lang na te denken. “Die stift in de kampioenswedstrijd tegen Graveland. Dat was wel een mooie. Belangrijke wedstrijd ook, dus dan is het extra lekker.”
Ook zijn recente vrije trap mag er zijn, geeft hij toe. Maar verwacht geen liefhebber van alleen schoonheid: “Uiteindelijk telt alleen het doelpunt. Niet hoe mooi die is.”
Geen topjaar, wel belangrijk
Opvallend: ondanks zijn huidige tien treffers dit seizoen, noemt Manders dit geen topjaar. “Ik ben twee, tweeënhalve maand geblesseerd geweest. Dan loop je gewoon achter de feiten aan. Dat is jammer.”
Zijn rentree tegen De Bilt voelde dan ook als een nieuw begin. Fit blijven is nu het sleutelwoord. “Als ik de laatste wedstrijden gewoon 90 minuten kan maken en belangrijk kan zijn, ben ik tevreden.”
Van nummer 4 naar buitenspeler
Wie Manders nu ziet spelen, verwacht het misschien niet, maar ooit was hij centrale verdediger. “Nummer 4, die inschoof naar het middenveld. Uiteindelijk ben ik meer een nummer 10. Dat is nog steeds mijn favoriete positie.”
Via een lange lijst clubs – van Elinkwijk tot Taba en nu Zeist – groeide hij uit tot een veelzijdige aanvaller, die net zo makkelijk een assist geeft als zelf afrondt. “Ik hoef het niet per se zelf te doen. Assists vind ik net zo mooi.”
Handhaven boven alles
Bij Zeist draait het dit seizoen om overleven in de Tweede Klasse. En dat is geen eenvoudige opgave. “Het niveauverschil met de Derde Klasse is groot. De middenmoot is breed, dus we zijn er nog lang niet.”
De opdracht is duidelijk: productiever worden en defensief stabieler. “We maken te weinig goals en moeten vaker de nul houden. De laatste weken gaat dat beter, dus hopelijk trekken we dat door.”
Routine van een 34-jarige
Met de jaren komt ook de ervaring – en de nodige aanpassingen. “Vroeger ging ik vol gas de warming-up in. Nu moet ik slimmer zijn. Iets rustiger, wat meer verzorging. Anders hou je het niet vol.”
Geen gekke rituelen, geen bijgeloof. Gewoon voorbereiding, focus en spelen.
Op jacht naar 50 (maar niet koste wat kost)
En dan die volgende mijlpaal: 50 goals voor Zeist. “Dat zou wel mooi zijn, ja. Als ik nog een paar jaar doorga, is dat haalbaar. Maar het is geen must.”
Zoals zoveel bij Gavin het zou leuk zijn, maar het staat niet bovenaan. Eerst het team, dan de rest.
De conclusie
Een voetballer met meer goals dan officieel wordt erkend. Een ‘eerste ster’ die eigenlijk de tweede is. En een speler die daar zelf het minst wakker van ligt.
Gavin Manders jaagt niet op statistieken. Maar ondertussen blijven ze zich wel opstapelen.
Rib en Ernst
