Het zijn roerige weken in voetballand. Trainers vertrekken, verlengen, keren terug of liggen onder vuur. Achter elk persbericht schuilt meer dan een handtekening onder een contract. Het trainerschap is geen functie, het is een bestaan tussen hoop en oordeel. Deze week bood daarvan een indringend overzicht.
Langbroek: verwijten en ‘grove leugens’
Bij SVL is de onrust tastbaar. Na het vertrek van meerdere spelers naar SDC Putten, de club van oud-trainer Habib Al Mohsinawi, lopen de emoties hoog op. In Langbroek klinkt het verwijt dat de voormalig coach niet alleen vertrok, maar ook spelers meenam.
Vanuit SVL wordt gesproken over teleurstelling en principes; Al Mohsinawi zelf spreekt van “grove leugens”. Het tekent de dunne scheidslijn tussen ambitie en loyaliteit. Een trainer bouwt relaties op, wint vertrouwen – en als hij vertrekt, blijven verwachtingen en gevoelens achter. Succes verbindt, afscheid verdeelt.
Loosdrecht kiest voor intern vertrouwen
Bij SV Loosdrecht geen breuk, maar een bewuste koers. Glenn Hemmers wordt komend seizoen hoofdtrainer, met Bjørn van Muylwijk naast zich. Een jonge trainer, geworteld in de selectie, met leiderschap vanuit de kleedkamer.
Het bestuur zocht niet alleen een vakman, maar iemand die past bij cultuur en identiteit. Dat zegt veel over hoe zwaar het trainerschap weegt: het gaat allang niet meer alleen om de opstelling op zaterdag, maar om ontwikkeling, verbinding en het bewaken van club-DNA.
Stabiliteit in Baarn
Bij Eemboys kiest men juist voor continuïteit. Hoofdtrainer Alemdar Kurt verlengt, assistent Kaan Karakoc schuift door vanuit een gedwongen spelersafscheid door blessureleed.
Het is een ander gezicht van het vak: samen bouwen, samen groeien. Vertrouwen als fundament. Maar ook hier geldt: resultaten blijven de stille graadmeter. Stabiliteit is geen vanzelfsprekendheid, het is verdiend krediet.
Nieuwe staf, nieuw hoofdstuk
KVVA presenteerde met Johan Flipse een nieuwe hoofdtrainer en een complete staf eromheen. Een zorgvuldig samengesteld team, met bekende gezichten en clubmensen. Het onderstreept hoe het trainerschap tegenwoordig een collectieve verantwoordelijkheid is. De hoofdtrainer is het gezicht, maar zelden nog de eenzame leider.
Ook bij USV Elinkwijk keert een bekende naam terug: Johny Hitiahubessy. Een man met wortels in de club, gevormd als speler en trainer, die nu de leiding krijgt. Zijn benoeming voelt als een cirkel die rond is. Maar romantiek alleen wint geen wedstrijden – ook hier begint straks de toets van de realiteit.
Verlengen na reflectie
Soms is blijven net zo’n statement als vertrekken. Frank Spermon verlengt bij HC & FC Victoria na een periode van reflectie op werk, privé en gezondheid. Dat is misschien wel de meest onderbelichte kant van het vak: de mentale druk. Trainen is 24 uur per dag verantwoordelijk zijn. Voor resultaten, voor mensen, voor sfeer.
Ook bij Amsvorde blijft Fred Veenstra aan. Geen grootse woorden, maar wel trouw aan proces en staf. In de luwte van de vijfde klasse is de druk anders, maar niet minder voelbaar.
Onder druk: gifbekers en genadeloze logica
Dat het trainerschap zelden comfortabel is, bewijst de situatie bij Spakenburg. Trainer Chris de Graaf ziet zijn ploeg worstelen en hoort de roep om ontslag op sociale media. Zijn reactie is strijdvaardig: “De gifbeker moet leeg.”
Het is een herkenbaar patroon. De trainer is zichtbaar, aanspreekbaar, vervangbaar. De technisch directeur die hem aanstelde, evalueert. De trainer betaalt.
In het betaald voetbal zien we hetzelfde mechanisme. Bij NAC Breda stond de staf onder druk, tot een zwaarbevochten zege de lucht even deed klaren. Eén penalty kan een week rust kopen, maar zelden meer dan dat.
De houdbaarheidsdatum van succes
Het moderne voetbal kent een kort geheugen. Trainers die gisteren nog werden bewierookt, staan vandaag ter discussie. Bij Feyenoord, in de Premier League bij Tottenham Hotspur of elders: succes is geen verzekering, maar een momentopname.
De trainer tekent zijn contract met ambitie, maar weet dat vertrouwen voorwaardelijk is. Hij is architect én bliksemafleider. Bouwer én zondebok.
Slot
Wat deze week vooral laat zien: achter elk trainersnieuws schuilt menselijkheid. Teleurstelling in Langbroek. Trots in Loosdrecht. Loyaliteit in Baarn. Strijd in Spakenburg.
Het trainerschap is een vak van verantwoordelijkheid zonder vangnet. Je staat voor de groep, voor de club, voor de buitenwereld. En soms sta je er alleen voor.
Respect is daarom op zijn plaats. Want of een trainer nu vertrekt, verlengt of onder vuur ligt – hij draagt altijd de zwaarste tas langs de lijn.
Rib
