Het is weer tijd voor een rondje langs de velden. Niet om alleen naar standen en doelpunten te kijken, maar om de mensen achter de clubs te spreken. Dit keer drie totaal verschillende verhalen: een clubicoon dat écht stopte, een trainer met hernieuwde honger naar de dug-out en een voorzitter die haar club ademt.
Stijn Termeer – stoppen is ook een keuze
Wie jarenlang het shirt van Amsvorde droeg alsof het zijn tweede huid was, verwacht je niet snel zonder voetbalschoenen. Toch trok Stijn Termeer vorig seizoen, op 31-jarige leeftijd, definitief de stekker eruit. Geen lager elftal, geen “ik zie wel”, maar gewoon klaar.
Opvallend? Zijn zware knieblessure speelde geen rol in die beslissing. Daar herstelde hij goed van. Het was geen fysieke noodzaak, maar een bewuste keuze. Huis gekocht, dochter gekregen, andere prioriteiten. Zaterdagen zijn nu vrij in te delen. Geen wedstrijdbespreking, geen vaste ritmes. Gewoon zien wat de dag brengt.
Toch laat het voetbal hem niet helemaal los. Hij staat geregeld langs de lijn bij Amsvorde. Fanatiek, betrokken, meeleven tot de laatste minuut. En inmiddels traint hij op woensdag mee met een vriendenteam vol oude bekenden uit de jeugd. Afgelopen weekend zelfs weer minuten gemaakt omdat er te weinig spelers waren. Het smaakte stiekem naar meer, geeft hij toe.
Maar het verschil is duidelijk: geen verplichting. Geen druk. Gewoon plezier. En misschien is dat wel de kern van zijn verhaal. Trots en tevreden kijkt hij terug. Altijd weer bij Amsvorde uitgekomen. Mooier wordt het niet.
Ferry Marks – het vuur brandt nog
Van hoofdtrainer naar Hoofd Jeugdopleiding. Het klinkt als een stap terug, maar voor Ferry Marks was het vooral een stap opzij. Na intensieve jaren bij FC Hilversum – een club die inmiddels helaas verdwenen is – kwam hij terecht bij Victoria als HJO.
Beleid, structuur, gesprekken met trainers en ouders. Minder adrenaline, meer organisatie. In het begin wennen. Waar hij gewend was te leven van zaterdag naar zaterdag, draaide het nu om lange lijnen en ontwikkeling.
Toch bracht het hem veel. Zijn visie werd scherper. Hij leerde nog meer het waarom achter keuzes te benoemen. Trainers laten nadenken in plaats van opleggen. Creativiteit behouden. Dat is zijn overtuiging.
Ondertussen volgde hij zijn UEFA A-opleiding, liep stage bij het eerste elftal en combineerde alles met een eigen bedrijf en een druk gezinsleven. Stilzitten is geen optie.
Maar wie goed luistert, hoort het tussen de regels door: het hoofdtrainerschap kriebelt. Het vuur langs de lijn is nooit verdwenen. Komend seizoen wil hij weer voor de groep staan. Ambitie? Minimaal eerste klasse. Stiekem lonkt zelfs de vierde divisie.
Sommige trainers zijn beleidsmakers. Anderen zijn lijncoaches. Ferry is dat laatste. En dat weet hij inmiddels zelf ook.
Jolanda Osendarp – energie als handelsmerk
Als je op zaterdagochtend het complex van SC ’t Gooi oploopt, is de kans groot dat je haar tegenkomt. Jolanda Osendarp is al jaren het gezicht van de club. Gedreven, zichtbaar, altijd in beweging.
Wat begon als betrokken ouder bij het schoolvoetbal, groeide via trainster en bestuurder communicatie uit tot het voorzitterschap. Inmiddels zeven jaar aan het roer, in een periode waarin de club zowel sportieve als organisatorische uitdagingen kende – inclusief coronajaren.
Ze gelooft in een platte organisatie. Korte lijnen. We doen het samen. Jeugd, senioren, ouders, vrijwilligers – allemaal gelijk. Die cultuur maakt de club volgens haar uniek.
Onder haar leiding moest SC ’t Gooi soms stappen terug doen, ook met de vlaggenschepen. Moeilijke beslissingen, maar nodig. Tegelijkertijd ziet ze groei. Structuur komt terug, talent in de vrouwenlijn stroomt door, ambities liggen klaar.
Naast haar voorzitterschap runt ze een eigen onderneming en werkt ze fulltime in de sportorganisatie. Druk? Zeker. Maar haar motto is helder: als je doet wat je leuk vindt, voelt het niet als werk.
En stoppen? Daar denkt ze nog niet concreet over na. Eerst wil ze achterom kunnen kijken en trots zijn. En als je haar zo hoort, is de kans groot dat dat moment er komt.
Slot
Drie mensen. Drie rollen.
Een speler die bewust stopte maar het spelletje nooit helemaal loslaat.
Een trainer die zijn kompas opnieuw afstelde en weer vooruit wil.
Een voorzitter die haar club draagt met energie en overtuiging.
Dat is het amateurvoetbal. Niet alleen doelpunten en standen, maar mensen die bouwen, begeleiden en soms ook afscheid nemen.
Tot het volgende rondje langs de velden.
Rib
