Het amateurvoetbal leeft van verhalen. Van jongens die vallen en opstaan. Van spitsen die blijven geloven dat de volgende kans wél binnenkant paal gaat. Spitsen die ieder op hun eigen manier kleur geven aan hun club: Gavin Manders van SV Zeist, Mike Ligtvoet van SEC en Tijmen Brons van SO Soest.
Drie verschillende situaties. Drie verschillende carrièrefases. Eén overeenkomst: het net moet bollen.
Gavin Manders – van chaos naar controle
Soms valt alles op zijn plek. En soms moet je eerst door een seizoen vol onrust heen om weer te voelen waarom je ooit verliefd werd op het spelletje.
Gavin maakte vorig seizoen in de winterstop de overstap van TABA naar SV Zeist. Waar het bij zijn oude club rommelde, vond hij in Zeist rust, structuur en vertrouwen. Stoppen? Geen seconde overwogen. “Voetbal is geen optie om te laten,” klinkt het nuchter.
Wat volgde was een halve competitie waarin hij alsnog een hoofdrol pakte in de promotiecampagne. Goals, assists en vooral: plezier. Dat hij in die periode nog maanden met longklachten rondliep en geen hele wedstrijden kon spelen, wist bijna niemand. Pas in april kon hij echt weer negentig minuten maken – en toen kwam ook zijn oude vorm volledig terug.
Promotie naar de 2e klasse dus. Mooi verhaal. Maar de 2e klasse is geen 3e klasse met een ander cijfertje op het wedstrijdformulier. Het tempo ligt hoger, fouten worden direct afgestraft en concentratie is geen luxe maar noodzaak.
Toch staat Gavin, 33 jaar jong, gewoon weer bovenaan de interne topscorerslijst met 8 treffers. Geen borstklopperij, geen grootspraak. Gewoon leveren. Hij gelooft heilig in lijfsbehoud zonder nacompetitie. Met de terugkeer van belangrijke spelers ziet hij een sterke tweede seizoenshelft aankomen.
En zolang zijn lichaam het toelaat, dendert hij gewoon door langs de zijlijn. Want stoppen? Dat woord komt in zijn woordenboek voorlopig niet voor.
Mike Ligtvoet – goals als levensstijl
Waar Mike speelt, wordt gescoord. Dat is inmiddels geen toeval meer, maar een natuurwet.
Dit seizoen koos hij bewust voor SEC. Niet omdat het bovenin meedraait, maar omdat het past bij zijn leven. Drie drukke kinderen, weinig trainingsmomenten en een club die dat accepteert. Plezier staat voorop. Zonder plezier stopt hij morgen, zegt hij. En je gelooft hem meteen.
Met negen goals is hij verantwoordelijk voor precies de helft van de totale productie (18 goals) van SEC. De cijfers liegen niet: achtien doelpunten als team, negen van Mike. Dat is geen spits in vorm, dat is een spits op een eiland.
Hij weet dat het seizoen zwaar wordt. De selectie is smal, de kwaliteit wisselend. Geen excuses, gewoon realisme. “We staan waar we horen te staan,” zegt hij eerlijk. Toch blijft zijn ambitie onverminderd: vijftien goals en handhaving.
En volgend jaar? Dan trekt hij naar Patria om opnieuw samen te werken met Coco Fares. Nog één keer meedoen om de prijzen, nog één keer jagen op klassementen. Want eerlijk is eerlijk: meedoen in topscorerslijstjes blijft toch lekker.
Of hij tot zijn veertigste doorgaat? Hij lacht erom. Maar ondertussen zegt hij dat al jaren. En nog steeds staat hij er.
Tijmen Brons – terug na tegenslag
Waar de één vooral tegen verdedigers strijdt, vocht Tijmen Brons de afgelopen tijd vooral tegen zijn eigen knie. Een kruisbandblessure, een nieuwe tik bij de seizoensstart – het was geen ideale aanloop.
Bij SO Soest begon het seizoen rommelig. Blessures, wisselende samenstellingen, een trainerswissel. Resultaten bleven uit, vertrouwen wankelde. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten, koos de ploeg voor hergroeperen.
Onder interim-trainer Bas keerde het plezier terug. Conditionele prikkels, duidelijke afspraken, en een trainingskamp in Dublin om de koppen leeg te maken. Resultaat: 11 punten uit de laatste vijf wedstrijden en een voorzichtig opwaartse lijn.
Voor Tijmen zelf voelt het als een herstart. Fysiek sterker, mentaal hongerig. Twee goals in de eerste wedstrijd van 2026 geven vertrouwen. Hij wil dubbele cijfers halen en met de ploeg stijgen op de ranglijst. Geen genoegen nemen met handhaving alleen, maar omhoog kijken.
En misschien is dat wel de mooiste overeenkomst met de andere twee spitsen: niemand legt zich neer bij middelmaat.
Drie karakters, één doel
Gavin jaagt op lijfsbehoud in de 2e klasse.
Mike schiet SEC richting hoop.
Tijmen werkt aan een comebackverhaal met stijgende lijn.
Drie verschillende shirts, drie verschillende realiteiten. Maar allemaal weten ze: uiteindelijk draait het om dat ene moment. De bal die voor je voeten valt. De keuze in een fractie van een seconde. Binnenkant voet, wreef of stiftje.
En als hij dan tegen de touwen ligt, voelt alles weer logisch.
Dat is het leven van een spits.
Rib
