In de wedstrijd tegen Laren ’99 was het ogenschijnlijk “gewoon” een doelpunt. Een belangrijke, maar eentje zoals we ze vaker van hem zien. Tot na afloop het besef indaalt: dit was nummer 25 in competitieverband. En dat betekent de eerste ster via VoetbalNederland.
Vier seizoenen in het eerste van TOV, 23 jaar jong, en nu al een eerste mijlpaal op zak. “Het is zeker een mooie mijlpaal,” zegt Engberink nuchter. “Na vier seizoenen in het eerste is het toch mooi dat je die 25 goals haalt.”
Opvallend detail: hij wist het zelf niet eens.
“Ik had geen idee dat ik al rond de 25 zat. Ik hoorde het pas achteraf. Natuurlijk ben ik gretig, maar ik ben niet bezig met hoeveel ik er in totaal heb gemaakt.”
De volley die zelfs hij niet zag aankomen
Van die 25 is er eentje die eruit springt. Tegen Olympia ’25.
“Eigenlijk nam ik de bal verkeerd aan, op zo’n twintig meter van de goal. Hij sprong omhoog en ik nam ’m direct op de volley. Onderkant lat, binnen.”
Zo’n goal waarvan je weet: die maak ik niet elke week. Misschien niet eens elk seizoen.
Loosdrecht-uit: familie-uitje met risico
Als er één club is waar hij graag scoort, dan is het wel SV Loosdrecht. Niet vanwege sportieve rivaliteit, maar vanwege de schoonfamilie.
“Mijn vriendin en haar familie zitten daar. Toch leuk als ze komen kijken en je tegen hun club scoort.”
In de thuiswedstrijd waren het er twee. Over twee weken wacht de uitwedstrijd. De familie is gewaarschuwd.
Geen pure spits, maar een echte 10
Met zes competitietreffers staat Engberink dit seizoen alweer aardig op koers, al is hij zelf kritisch.
“Ik wil minimaal tien goals maken. Ik vind eigenlijk dat ik daar nu al op had moeten zitten. Ik mis nog te veel grote kansen.”
Toch is hij geen spits die alleen leeft voor eigen cijfers.
“Ik ben een echte nummer tien. Natuurlijk wil ik scoren, maar een assist geven waaruit wordt gescoord is net zo lekker.”
Zijn grote voorbeeld? Geen centrumspits, maar een rasvoetballer:
Mesut Özil. “Zoveel klasse en gevoel in zijn spel. Dat soort spelers zie je niet snel meer.”
Ongeslagen, zelfvertrouwen en bijgestelde doelen
Ondertussen draait TOV een seizoen waar men in Baarn voorzichtig van begint te dromen. Tweede plek, bovenaan in de periode, en inmiddels elf wedstrijden op rij ongeslagen.
“Aan het begin was het doel handhaven,” vertelt Engberink. “Na drie seizoenen onderin mee te draaien mag je trots zijn waar we nu staan. Je merkt het in de kleedkamer: de sfeer is goed en de doelen worden bijgesteld.”
Over topscorerstitels wordt binnen de groep niet gesproken. Teamgenoot Jonathan van Diermen heeft er zelfs eentje meer gemaakt, maar dat leeft niet.
“We hebben geen ploeg met één speler die alles maakt. Iedereen is belangrijk. Of ik of iemand anders er meer heeft, maakt me niet uit.”
Wat wordt groter gevierd?
De vraag of zijn volgende ster of promotie groter gevierd wordt, levert een glimlach op.
“Natuurlijk promotie. Als we een periode pakken, dan gaat dat goed gevierd worden.”
Hoe zo’n zaterdag er idealiter uitziet?
“Eerst de drie punten. Daarna lekker op de club blijven hangen met een paar biertjes of baco’s. En dan door naar de kroeg in Baarn of de stad in.”
Over trakteren voor die eerste ster is overigens nog niets afgesproken. Voor een debuut of eerste goal geldt een vaste regel. Misschien moet deze mijlpaal daar maar aan toegevoegd worden.
Voor nu staat de teller op 25.
Met nog twee wedstrijden te gaan in de periode en een team dat ruikt aan iets groots, is de kans groot dat deze eerste ster niet het laatste hoofdstuk is.
En als de volgende 25 maar in het shirt van TOV vallen, dan is Max Engberink tevreden.
Rib
