In de voetbaljungle gelden wetten die ouder zijn dan menig clubgebouw. Je jaagt, je verdedigt je territorium en bovenal: je steekt de rivier niet zomaar over naar de aartsvijand. Toch is precies dát wat Azzedine Dkidak heeft gedaan. En zoals dat gaat in de jungle, bleef het daarna bepaald niet stil tussen de bomen.
Aan de rode kant van De Westmaat klonk vooral ongeloof. Een geliefde buitenspeler, sportief belangrijk en volgens de club al vroeg bestempeld als verlengprioriteit, bleek in het geheim een contract te hebben getekend bij buurman Spakenburg. Dat nieuws viel ongeveer zo zacht als een kokosnoot op een tinnen dak.
Bestuurslid Jaap Jan de Graaf schetste een traject vol gesprekken, appjes en vermeende financiële akkoorden. De club had Dkidak zelfs geholpen toen hij in financiële problemen kwam na een phishingincident dat zijn bankrekening leeg trok. Er lag een verbeterd contract klaar, inclusief uitgestelde aflossing van een lening — bedoeld om hem als kostwinner lucht te geven.
Maar volgens De Graaf bleef het beslismoment uit, terwijl de signalen hoopgevend leken. Tot bleek dat de handtekening al op 21 januari was gezet. Niet bij IJsselmeervogels, maar bij de buren in het blauw. In jungletermen: terwijl de ene roedel dacht dat de prooi nog binnen bereik was, bleek hij allang met een andere groep mee te lopen.
Dkidak zelf ziet het verhaal anders. Voor hem ligt de kiem van het vertrek in die moeilijke periode na de bankfraude. De hulp van de club waardeerde hij, maar het direct koppelen van die steun aan een contractverlenging voelde voor hem ongemakkelijk. Alsof een reddingsboei meteen werd ingeruild voor een handtekening.
Wat hem misschien nog wel meer stak, was dat zijn privésituatie volgens hem op straat kwam te liggen. Geruchten over schulden bereikten supportersoren — en daarmee ook zijn trots. Vertrouwen, zo leert de jungle, komt te voet en vertrekt te paard.
De buitenspeler stelt bovendien dat hij op 22 december al had laten weten niet te willen bijtekenen en pas daarna met andere clubs sprak. De overstap hield hij bewust stil om geen onrust te veroorzaken en zich volledig te kunnen richten op de degradatiestrijd. “Ik wilde nog alles geven,” gaf hij aan — en zijn recente doelpunten onderstrepen dat hij dat niet slechts als jungle-retoriek bedoelde.
Toen het nieuws toch naar buiten kwam, veranderde de sfeer razendsnel. Trainingsvelden werden spanningsvelden en veiligheid werd zelfs een onderwerp van gesprek. De technische commissie besloot hem uit de selectie te zetten; er wordt inmiddels gewerkt aan een ontbinding van zijn contract.
Ondertussen roerden supporters zich in de kantine, traditioneel het dorpsparlement waar analyses minstens zo scherp zijn als tackles in een derby. Het zogeheten Westmaatakkoord — een herenafspraak om elkaars spelers niet te benaderen — zou zijn geschonden. Of dat daadwerkelijk zo is, blijft onderwerp van discussie, maar in rivaliteitsgebied geldt vaak: perceptie is werkelijkheid.
Trainer Willem Leushuis vatte het nuchter samen: dit soort overstappen brengt altijd gedonder. Alsof je midden in het territorium van een andere leeuw besluit te gaan picknicken — dat blijft zelden zonder gegrom.
Aan de blauwe zijde bleef het opvallend rustig. Daar hanteert men een eenvoudiger jungleprincipe: sterke spelers versterken de kudde. Gevoelig? Zeker. Verboden? Volgens hen niet. En geheimen in een dorp? Die overleven meestal korter dan een regenbui in het droge seizoen.
Wat rest is vooral emotie. IJsselmeervogels voelt zich geraakt, Dkidak voelt zich beschadigd, en ergens daar tussenin ligt een derby op 14 maart die ineens een paar graden heter aanvoelt. Want rivaliteit is de zuurstof van het amateurvoetbal — prachtig, maar soms ook vlambaar.
Misschien is dat wel de belangrijkste les uit deze aflevering van de voetbaljungle: achter elke transfer schuilt een menselijk verhaal. Met zorgen, trots, misverstanden en keuzes die zelden zwart-wit zijn.
En wanneer de stofwolken straks zijn opgetrokken? Dan rolt de bal gewoon weer verder. Zoals altijd. Want in de jungle stopt het spel nooit — er verandert alleen af en toe van kamp.
En dit is een mooi voobeeld weer van mijn stokpaardje “Voetbal Jungle” en natuurlijk benut ik voor een oproep om vooral te blijven “relativeren”! De gezondheid van je gezin, vrienden, familie of collega’s is veel belangrijker, voetbal is maar een spelletje, soms win je en soms verlies je!
Rib
