Op Zoudenbalch sloeg de klok net negen toen mijn negen jaar oude koekblik het parkeerterrein op hobbelde. Je weet dan eigenlijk al hoe laat het is: eerst een bakkie bij Martin. Zoals altijd stond hij er weer als een Utrechtse vuurtoren – warm, hartelijk en vooral onverwoestbaar positief. Terwijl half Nederland zich al zorgen maakte over de uitwedstrijd van FC tegen NEC, had Martin er vooral zin in. “Komt goed jongen,” straalde hij. En eerlijk is eerlijk, met zo’n instelling win je al de eerste helft van de dag.
Langzaam druppelde het gezelschap binnen. Een paar stoelen bleven leeg – in verband met blessures en kwaaltjes! Maar een briefing zonder onze vaste cabaretiers voelt toch een beetje als een kroeg zonder tap: het werkt, maar er mist iets.
Peter nam vandaag kordaat het woord en kreeg het zowaar voor elkaar om de groep stil te krijgen. Zelfs Hansie probeerde nog een duit in het zakje te doen, maar Peter gaf geen krimp. Een zeldzaam schouwspel.
De quote van de ochtend kwam van J.Z. Toen iemand uitleg gaf over een afwezige teamgenoot en de woorden “ontsteking” en “niet erin kunnen” liet vallen, reageerde hij droog: “O, dat heeft mijn vrouw dan ook waarschijnlijk!” Geblesseerd misschien, maar humoristisch topfit.
De trainer wipte nog even binnen om zijn manschappen moed in te spreken en vooral om te luisteren naar Kian, die de training overnam. En dat deed hij meer dan behoorlijk. Als Ben uit Wijk straks tijd heeft voor zijn column, hoeft hij in ieder geval niet te zoeken naar materiaal – op een gemiddelde Oldstars-ochtend gebeurt er meer dan in een middelgrote soapserie.
Na de warming-up werden de teams ingedeeld voor de klassieke 4-tegen-2. Kian maakte een A- en B-selectie, maar vergat daarbij één A-selectiespeler… met muts. En ja, Snip en Snap moet je niet uit elkaar trekken, dat weet iedereen. De Bommenlegger gooide er nog wat olie op en Snap deed er een schepje bovenop. Snip keek sip en droomde zichtbaar dat hij ze met een wapenstok richting kleedkamer escorteerde – een vaardigheid waar hij op zondag blijkbaar al wat op had geoefend.
Daarna volgde het toernooivormpje. Sommige koppies stonden alsof ze naar een belastingcontrole moesten, maar bij ons was daar geen sprake van. Willie hield achterin de boel potdicht, Ben buffelde onvermoeibaar langs de linkerflank en Eggie dook in elk gaatje alsof er goud lag – het snot nog net niet bevroren aan z’n neus.
Maar de man van de ochtend? Gerard S. De oudste van het stel, maar voetballend jonger dan menig vijftiger. Eerst zette hij Eggie al panklaar voor open doel, maar zijn meesterwerk bewaarde hij voor het slot: bal aannemen met Bertus in de rug, soepel wegdraaien en het vijfje doodleuk in het mandje leggen. Publiek op de banken – nou ja, figuurlijk dan.
De Bommenlegger dacht: dat kan ik ook. Resultaat: het vijfje belandde aan de verkeerde kant van de paal. En ja, er zijn beelden. Ontkennen heeft dus weinig zin.
Twee van de drie potjes winnen en slechts één verliezen – een nette score tegen de vier G’s: Gerrit, Gerard, Gerard en Geik uit Scherpenzeel. In de slotpartij leek het motto vooral: meedoen is belangrijker dan winnen. De koplopers lieten de rest ook even proeven aan een overwinning. Sociaal als altijd, die Oldstars.
De 4 G’s!
En dan… de derde helft. Die begint officieel al in het kleedhok. Snip zat namelijk al in de kantine, iets wat Snap totaal niet “snapte”. De Bommenlegger daarentegen wel – die speelt nou eenmaal graag met Snip.
De derde helft: ongeslagen kampioen. Wedstrijd verloren? Geen probleem.
In Martins honk ging er nog een rondje koffie doorheen, werden er verbaal wat plaagstootjes uitgedeeld en klonk vooral veel gelach. Het besef dat we dit nog allemaal mogen doen, maakte de ochtend misschien nog wel mooier.
Bijzonder was ook de komst van Ronald, die ondanks stevige fysieke tegenslagen toch even zijn gezicht liet zien om zijn maatje te treffen. Dat zijn de echte overwinningen.
Het lijstje afwezigen was vandaag wat langer dan normaal, maar de achttien die er wél stonden konden terugkijken op een geslaagde training.
Volgende week zijn de mannen een weekje vrij van de baas. Normaal spring je dan een gat in de lucht, maar niet bij de FC Utrecht Oldstars. Die willen maar één ding: samenkomen, ballen, bommenleggen, lachen en – misschien wel het belangrijkste – eindeloos discussiëren over teamindelingen. Want ja, als je in drie keer twaalf minuten meer dan twintig om je oren krijgt, dan heb je thuis ook wat uit te leggen.
Kortom: gewoon weer een ochtend zoals alleen de Oldstars die kunnen maken. Met voetbal, ouwehoeren en een flinke scheut Utrechtse gezelligheid.
Voetbalhumor: waar de derde helft altijd wordt gewonnen. Voetbal is emotie. Voetbal is passie. Voetbal is strijd. Maar bovenal… voetbal is humor. Zeker in de kleedkamer, waar de spieren kraken, de knieën piepen en de verhalen elk jaar nét iets sterker worden.
Voetbalhumor verbindt. Het houdt ons scherp, jong van geest en vooral samen. Want of je nu Oldstar bent of nog denkt dat je dat nooit wordt: de lach in de kleedkamer is net zo belangrijk als het doelpunt op het veld. En onthoud: Je wordt niet ouder…je wordt alleen beter in het vertellen van voetbalverhalen.
Het filmpje onderaan dit artikel zal voor iedereen bekend voorkomen! Ik zeg even doorklikken!
Rib
