Soms voel je je weer even als dat kleine jochie dat voor het eerst zijn voetbalschoenen aantrekt. Na twee maanden blessureleed, waarin de rol van supporter en coach noodgedwongen werd omarmd, was het eindelijk weer tijd om zelf het veld op te stappen. En als je dan direct na de vakantie mag aantreden op een sterk bezet PSV-toernooi met alleen maar betaaldvoetbalorganisaties uit Nederland en Duitsland, dan weet je dat de dag eigenlijk al geslaagd is voordat de eerste bal heeft gerold.
Om 08.15 uur vertrokken Vincent en ondergetekende richting het verzamelpunt in Vianen, waar een aantal OldStars al klaarstonden voor de gezamenlijke reis naar Eindhoven. Dit keer niet naar De Herdgang, maar naar het prachtige sportpark van Brabantia.
En laten we daar meteen even bij stilstaan. In al die jaren in de amateurvoetballerij kom je veel mooie accommodaties tegen, maar Brabantia behoort zonder twijfel tot de absolute top. Strakke velden, een fraaie tribune, een ruime kantine, uitstekende kleedkamers en bovenal een organisatie die werkelijk aan alles had gedacht. Vanaf ontvangst tot wedstrijdschema, van bewegwijzering tot gastvrijheid: een groot compliment aan Brabantia voor een voorbeeldige organisatie.
In de kleedkamer heerste zoals altijd de vertrouwde mix van humor, plagerijtjes en gezonde spanning. Want lachen is belangrijk, maar winnen vinden OldStars stiekem ook nog steeds heel leuk.
De poule-indeling loog er niet om: Schalke 04, Feyenoord en PSV. Een gezelschap waar menig ploeg vooraf even van slikt. De zestien deelnemende teams waren verdeeld over vier poules, waarbij alleen de poulewinnaars mochten strijden om de eindzege.
De opdracht was duidelijk: genieten, sportief blijven, maar vooral zien te overleven in deze loodzware poule.
Speler én coach Cor had vandaag een dubbele pet op. Geen eenvoudige taak, maar hij vervulde beide rollen met verve. Eerst werd Schalke 04 met 1-0 verslagen, waarbij de defensie uitstekend werk leverde door hun gevaarlijke spits volledig aan banden te leggen. Vervolgens werd tegen Feyenoord een zwaarbevochten 0-0 uit het vuur gesleept. De afsluitende wedstrijd tegen PSV leverde een verrassend ruime 3-0 overwinning op.
Resultaat: eerste in de poule, zeven punten uit drie wedstrijden en geen enkele tegengoal.
Een prachtig visitekaartje van het hele team, maar zeker ook van onze eigen ausputzer, de mini-Frans Beckenbauer van de ploeg, die zijn bijnaam opnieuw volledig waarmaakte.
Na de eerste speelronde volgde een uitstekende lunch, waarna de blik op de finalepoule ging. Daar wachtten Roda JC, Willem II en Club Brugge.
De wedstrijd tegen Roda JC begon wat rommelig, maar werd uiteindelijk met 2-1 gewonnen. Tegen Willem II volgde een uiterst zakelijke 1-0 overwinning, dankzij misschien wel het doelpunt van het toernooi. Hermanus produceerde een pareltje waar zelfs de neutrale toeschouwer even voor ging staan.
De slotwedstrijd tegen Club Brugge werd met 2-1 gewonnen dankzij treffers van Speer en spelerscoach Cor.
Drie wedstrijden, drie overwinningen.
En daarmee was de eindbalans indrukwekkend: zes wedstrijden gespeeld,vijf wedstrijden gewonnen, 1 gelijkspel en slechts twee tegendoelpunten gedurende het hele toernooi.
Een prestatie van formaat.
Toch zit de kracht van deze ploeg niet alleen in de uitslagen. Op sommige posities was dubbele bezetting aanwezig, op andere plekken moest worden geschoven en geïmproviseerd. Juist dan zie je waar een team werkelijk uit bestaat.
Daarom gaat een speciaal woord van waardering uit naar Leen. Misschien niet meer de jongste van het gezelschap, maar zonder twijfel één van de grootste teamspelers. Altijd bereid zichzelf weg te cijferen voor het collectief, altijd in dienst van het team en nooit bezig met zijn eigen belang. Dat soort spelers vormen het cement van iedere succesvolle ploeg.
Na afloop werd de overwinning uiteraard op passende wijze gevierd. Het inmiddels traditionele “Als ik boven op de Dom sta” galmde over het sportpark, terwijl de nodige biertjes hun weg vonden naar dorstige kelen. De aanwezige BOB’s hielden het keurig bij een Cola Zero.
Zoals altijd ontstonden de mooiste momenten naast het veld. Hansie kreeg de hele middag vragen over de schoenen onder zijn leiderstenue, Bennie bleef overtuigd van een niet-gegeven strafschop en zorgde daarmee voor voldoende gespreksstof voor de terugreis. Maar dikke pluim, gewoon weer een dikke voldoende!
Het absolute slotstuk kwam echter van Leen. In een moment van pure genialiteit had hij zijn autosleutels veilig opgeborgen… in zijn afgesloten auto. Dat voorkomt inderdaad dat je ze kwijtraakt, maar maakt vertrekken iets ingewikkelder. Gelukkig was de ANWB bereid mee te werken aan het script en werd het probleem opgelost. En met Ben in de buurt is zelfs wachten een vorm van entertainment.
Een prachtige dag dus. Vol voetbal, kameraadschap, humor en respect.
Respect ook voor alle tegenstanders. Fanatiek binnen de lijnen, sportief daarbuiten. Iedereen wilde winnen, maar na afloop volgden gewoon een handdruk, een praatje en soms zelfs een gezamenlijk biertje. Precies zoals OldStars-voetbal bedoeld is.
Extra bijzonder was de aanwezigheid van PSV-icoon en voormalig Oranje-doelman Hans van Breukelen, die als coach van Oranje 70+ langs de lijn stond. Ondanks zijn PSV-hart bleek zijn verleden bij FC Utrecht nog springlevend. Regelmatig klonk er applaus en aanmoediging richting onze ploeg. En natuurlijk werden er herinneringen opgehaald aan de tijd waarin hij nog samen speelde met onze eigen Hermanus.
Mannen, bedankt voor het lachen, de inzet en de kameraadschap.
Dit was niet zomaar een toernooi.
Dit was een dag waarop alles samenkwam waar FC Utrecht OldStars voor staat: plezier, respect, vriendschap en stiekem ook gewoon heel goed voetbal.
Quote van de dag:
“Ongeslagen, twee tegengoals tegen en één autosleutel achter slot en grendel. Al met al een uitstekende dag.”
Egbert bedankt voor de mooie foto’s!
Rib
