De voetbalwereld is soms net een ouderwetse buurtkroeg. Iedereen kent elkaar, iedereen heeft een mening en aan het einde van de avond blijkt vooral dat niemand echt de rekening wil betalen. Afgelopen weekend zat alles er weer in: tranen, loyaliteit, gekrenkte ego’s, trainersdrama en natuurlijk de onvermijdelijke zoektocht naar “de reddende man”. Alsof er ergens in Spanje een trainer rondloopt met een toverstaf en een PowerPoint-presentatie.
Bij Feyenoord klonk na afloop vooral het woord steun. Robin van Persie vertelde trots dat Dennis te Kloese en Toon van Bodegom hem hadden gesteund en dat hij hen ook had gesteund. Heel gezellig allemaal, maar een voetbalclub is geen scoutingkamp waar je elkaars vriendschapsbandjes knoopt. Uiteindelijk gaat het maar om één vraag: wordt Feyenoord hier beter van?
Want laten we eerlijk zijn: tweede worden met een puntenaantal waar je vroeger nog zenuwachtig van werd voor plek vier, zegt ook wel iets over de staat van de eredivisie. Feyenoord werd geen sterke nummer twee, maar vooral de minst wankele van een stel struikelende concurrenten. NEC kroop dichtbij, Ajax viel weer eens door het ijs en AZ speelde in De Kuip alsof ze na de 1-1 plots ontdekten dat de bus over tien minuten vertrok.
Toch is die tweede plek goud waard. Niet vanwege de polonaise, maar vanwege de miljoenen. Alleen moeten er dan wel mensen aan de knoppen zitten die weten wat ze doen. Geen bestuurskamer waar men elkaar vooral stevig de hand schudt omdat iedereen elkaar zo fantastisch ondersteunt. Een club run je niet op loyaliteit alleen. Anders had iedere vriendengroep in de kroeg inmiddels Champions League gespeeld.
En dan Ajax. Daar wordt inmiddels ieder Spaans accent ontvangen alsof Guardiola persoonlijk op Schiphol is geland. De nieuwe hype schijnt Michel van Girona te zijn. Girona staat zeventiende en kan er nog uit vliegen, maar dat maakt in Amsterdam niet meer uit. Als iemand maar “positiespel” zegt met een Catalaanse R, beginnen ze al driftig te knikken.
Ondertussen speelde zich onderin misschien wel het mooiste voetbalverhaal van het weekend af. De tranen van Michiel Kramer na Willem II – RKC waren oprechter dan menig VAR-excuus van dit seizoen. Kramer is een uitstervend ras in het voetbal: iemand die gewoon zegt wat hij denkt. Geen mediatraining, geen ingestudeerde teksten over “proces” en “energie leveren”. Gewoon Michiel.
Bij Feyenoord at hij ooit een broodje kroket in de rust en je kreeg bijna het idee dat hij halverwege de wedstrijd een frituurpan op het middenveld had aangesloten. Tegenwoordig lopen spelers met zes voedingscoaches rond om een amandel verkeerd te kauwen, maar Kramer bleef gewoon Kramer. Heerlijk.
En misschien missen we dat wel een beetje in het moderne voetbal. Alles is gladgestreken. Iedereen zegt hetzelfde. Vooral keepers lijken tegenwoordig rechtstreeks uit een mediacursus te komen: “We moeten naar onszelf kijken”, “de groep leeft”, “we nemen wedstrijd voor wedstrijd”. Na drie interviews verlang je spontaan terug naar een speler die roept dat het gewoon dramatisch was.
Dat brengt ons vanzelf bij Curaçao, waar inmiddels meer politieke spanning hangt dan bij een gemiddelde kabinetsformatie. Dick Advocaat zou terug moeten keren, vinden sommige spelers. Fred Rutten moet wijken. Sponsor Corendon dreigt zelfs af te haken. Het klinkt allemaal alsof Curaçao zich voorbereidt op een realityserie in plaats van op een WK.
En eerlijk: Dick Advocaat snap ik meestal wel. Een trainer die al veertig keer gestopt is maar telkens terugkomt zodra ergens een boarding met zon en palmbomen staat, daar kun je moeilijk boos op worden. Maar Fred Rutten slachtofferen? Dat voelt toch wrang. Rutten is zo’n trainer waarvan iedereen zegt: “Een geweldige vakman.” Alleen roept niemand het hard genoeg omdat hij het niet verpakt in theater.
Het mooiste verhaal kwam misschien nog wel over Rutten zelf. Dat hij ooit mee hielp om Wim Kieft overeind te trekken toen het slecht met hem ging. Geen camera’s, geen talkshows, geen borstklopperij. Gewoon helpen. Dat soort mensen kom je in het voetbal minder vaak tegen dan spitsen die níét naar de grond gaan bij licht contact.
Up date Dick Advocaat
De Kleine Generaal flikt het weer: Dick Advocaat terug bij Curaçao
Waar anderen op hun 78ste rustig aan een campingtafeltje zitten met een krantje en een kop koffie, stapt Dick Advocaat doodleuk weer een WK-avontuur binnen. De Hagenaar keert per direct terug als bondscoach van Curaçao en neemt het stokje opnieuw over van Fred Rutten. En eerlijk is eerlijk: alleen Dick Advocaat krijgt het voor elkaar om na een afscheid tóch weer binnen een paar maanden op de bank te zitten alsof hij nooit weg is geweest.
De terugkeer van Advocaat hing al een tijdje in de lucht. De spelersgroep liet namelijk luid en duidelijk merken dat zij maar één man voor de groep wilden zien tijdens het WK: Dick Advocaat. Niet Fred Rutten. Niet een tussenoplossing. Nee, gewoon “De Kleine Generaal”.
En dus gebeurde wat eigenlijk al onafwendbaar leek.
Rutten nam eerder dit jaar het stokje over nadat Advocaat vanwege familieomstandigheden tijdelijk stopte. Maar toen duidelijk werd dat de privésituatie van Advocaat verbeterd was, begon het binnen de selectie direct te rommelen. De internationals wilden hun vertrouwde bondscoach terug. Niet eens puur vanwege de resultaten — al hielpen nederlagen tegen China en Australië natuurlijk ook niet mee — maar vooral vanwege het gevoel, de aanpak en de onderlinge klik.
Dat sentiment werd vervolgens kracht bijgezet door de sponsors. Vooral Corendon-eigenaar Atilay Uslu liet duidelijk merken dat hij achter de spelers stond. Toen zelfs werd gedreigd om de sponsoring na het WK stop te zetten, werd de druk op de Curaçaose bond plots enorm.
Fred Rutten zag uiteindelijk ook in dat de situatie onhoudbaar was geworden. De spelers wilden Advocaat. De sponsors wilden Advocaat. En zonder rust kon de voorbereiding op het WK onmogelijk goed verlopen. Rutten stapte daarom netjes opzij, met een diplomatieke verklaring waarin hij benadrukte dat de professionele verhoudingen binnen de groep niet verder beschadigd mochten raken.
En dus staat Dick Advocaat straks op 14 juni doodleuk in Houston aan de zijlijn tegen Duitsland. Op zijn 78ste. Als oudste bondscoach ooit op een WK. Dat alleen al is eigenlijk een verhaal op zich.
Wat het extra bijzonder maakt: de hele WK-voorbereiding lag al klaar voordat Advocaat eerder stopte. Trainingskampen, oefenduels, het basiskamp in Amerika — alles stond al in de steigers. Alsof hij diep van binnen altijd wist dat hij misschien tóch nog terug zou keren.
En dan heb je nog Ruben den Uil bij Excelsior. Misschien wel het bewijs dat je geen oud-international hoeft te zijn om een goede trainer te worden. Een man die gewoon de bruiloft van zijn zus belangrijker vond dan een wedstrijd tegen MVV. In het betaalde voetbal kijken ze daar vreemd van op, alsof iemand plotseling heeft aangekondigd dat hij zonder droneanalyse gaat trainen.
Maar ergens is het ook verfrissend. Misschien is dat precies wat voetbal nodig heeft: wat minder ingestudeerde poppetjes en wat meer mensen van vlees en bloed. Trainers die hun familie belangrijk vinden. Spelers die huilen omdat het ze echt raakt. En types als Kramer die gewoon een broodje kroket eten zonder eerst toestemming te vragen aan de performance coach.
Ondertussen blijft ook elders de voetbalwereld onrustig draaien. Bij Ajax probeert interim-trainer Oscar García de meubelen nog te redden richting Europees voetbal, maar daar lijken de woorden inmiddels harder binnen te komen dan de tactische aanwijzingen. Waar moderne trainers vaak als beschermlaag om hun spelersgroep heen staan, kiest García opvallend vaak voor openlijke kritiek.
Met uitspraken als “het was niet mijn groep” en “iemand vond ze goed genoeg voor Ajax” legt hij de verantwoordelijkheid zichtbaar buiten zichzelf neer. En juist dat schuurt. Zeker bij een club waar het vertrouwen toch al broos is na een seizoen vol chaos, wisselingen en teleurstellingen.
Waar Francesco Farioli en Arne Slot hun spelers juist publiekelijk beschermen, lijkt García steeds meer afstand te nemen van zijn selectie. In België had hij daar bij OH Leuven eerder al problemen mee. Daar werd zijn directe communicatiestijl uiteindelijk ook niet gewaardeerd binnen de groep.
En dat maakt de komende weken in Amsterdam interessant. Want juist nu Ajax nog één keer alles bij elkaar moet rapen om Europees voetbal veilig te stellen, lijkt de twijfel groter dan de eenheid.
Bij Curaçao gebeurde uiteindelijk precies het tegenovergestelde. Daar koos men voor gevoel, vertrouwen en verbinding. En dus krijgt Dick Advocaat nog één keer zijn podium.
Want sommige trainers stoppen pas écht als niemand meer op ze wacht. En bij Curaçao stonden ze juist allemaal weer voor hem klaar.
Want uiteindelijk onthoud je niet de powerpointpresentaties, de beleidsplannen of wie wie gesteund heeft. Je onthoudt de mensen die echt waren. Zelfs als ze met een broodje kroket in hun hand stonden.
Rib
