Er zijn van die verhalen waarvan je denkt: dit kan toch niet waar zijn. Tot je even om je heen kijkt bij de FC Utrecht Oldstars en beseft dat het gewoon realiteit is. Drie mannen. Egbert, Ben en Peter. Samen goed voor ruim 210 jaar levenservaring, maar als het op Walking Football aankomt nog altijd jonger van geest dan menig dertiger op zondagochtend.
72 uur onderweg. Twee toernooien. Een clinic tussendoor. Alles op eigen kosten. Zwolle, Eindhoven, waarschijnlijk nog ergens een parkeerplaats waar ze de thermoskan hebben leeggedronken. En klagen? Geen seconde. Niet één zucht. Niet één “jongens, is dit nog wel leuk?”. Nee hoor. Gewoon gáán.
Twaalf wedstrijden in de benen. Alsof het niks is. En bij die clinic? Niet een beetje aan de zijlijn hangen, maar gewoon vol meedoen met de partijspelen. Alsof het de finale van het WK Walking Football betreft.
En dan Peter. Die speelt niet alleen, die runt ondertussen een halve organisatie. Foto’s maken, opstellingen bedenken, na afloop de drankjes regelen. De man is speler, staf, perschef en horecaman in één. En ook hij: geen geklaag.
Egbert, de stille kracht naast hem, is minstens zo onmisbaar. Ook met de camera in de weer, standen bijhouden alsof het de Champions League is, en zonder één papiertje feilloos weten op welk veld er gespeeld moet worden. Vraag hem hoe laat de volgende wedstrijd begint en hij geeft je niet alleen het tijdstip, maar ook de route en waarschijnlijk de verwachte windrichting.
En dan Ben. De oudste van het stel, maar conditioneel een fenomeen. Waar anderen na twee potjes richting kantine strompelen, begint hij net warm te draaien. Voetballen, dansen, zingen – het zit allemaal in het pakket. En misschien nog wel belangrijker: hij is de man die de groep bij elkaar houdt. Ziet hij iemand die het even moeilijk heeft? Dan staat hij er. Altijd.
Wat deze drie verbindt, is misschien nog wel indrukwekkender dan hun kilometers en wedstrijden: hun instelling. Geen gezeur over afstanden, geen gemopper over kosten, geen gedoe over sterke of zwakke tegenstanders. Gewoon altijd gáán. Altijd 200% geven. En de rest daarin meeslepen.
Ze zijn alle drie de 70 gepasseerd. Laat dat even bezinken. In een tijd waarin veel mensen het rustiger aan gaan doen, draaien zij overuren uit pure liefde voor het spelletje.
En misschien zegt dat alles wel: als één van de drie er een keer niet is, dan weet je dat er écht iets aan de hand moet zijn.
Dit zijn geen gewone spelers. Dit zijn liefhebbers. Winnaars. Genieters. Mannen die laten zien waar voetbal in de kern om draait.
Of het ooit in een recordboek komt? Geen idee. Maar binnen de lijnen – en ver daarbuiten – zijn dit al lang legendes.
Rib
