Zoals inmiddels bij iedereen bekend: de FC Utrecht Oldstars draaiden een driedaagse. Woensdag, donderdag, vrijdag – het programma waar menig prof nog een middagdutje voor zou inlassen. Maar de Oldstars niet. Die stappen gewoon in.
Woensdag stond in het teken van het toernooi bij PEC Zwolle. Met negen man sterk (of volgens sommigen: negen begeleiders en Hansie The Farmer) werd koers gezet richting Zwolle. Klokslag 10.15 uur landde het “Vliegtuig van Vincent” in de straat. Twee half kreupele Oldstars stapten in – afzeggen is geen optie, maar dit was er wel eentje voor in de categorie “niet voor herhaling vatbaar”.
De rit zelf was al een belevenis. Onze piloot Vinnie had het systeem zó strak staan dat hij onderweg eigenlijk nog maar twee taken had: instappen en uitstappen. De rest ging vanzelf. Adres erin, handen losjes, en gaan. Er ging een wereld open – dit was geen auto meer, dit was een straaljager.
Perfect georganiseerd (op één detail na)
Eenmaal aangekomen bij PEC Zwolle troffen we een uitstekend georganiseerd toernooi. Enthousiaste ROC-organisatie, sportieve ploegen, strakke scheidsrechters, prima lunch, een vermakelijke side event (latje trap) en ook nog eens zon. Alles klopte.
Op één klein detail na dan: de doeltjes. Officiële WF-doelen waren niet overal aanwezig, en dus mocht er vier keer op mini-doeltjes worden afgewerkt. Was dat de reden voor twee keer 1-0 verlies? Natuurlijk niet. Losers hebben een excuus, winnaars hebben een plan. Maar we noemen het toch even.
De wedstrijden
De Oldstars begonnen degelijk met een 0-0 tegen FC Twente. Daarna volgden:
- 1-0 verlies tegen Elburg
- 8-0 winst op ZAC (in 12 minuten, ja echt)
- 1-0 verlies tegen HTC
- 0-1 winst tegen Meppel
- 5-0 winst op FC Groningen
Zes wedstrijden, slechts twee tegengoals. Verdedigend als een huis op twee momentje na. Aanvallend soms een kanon, soms een waterpistool. Net niet genoeg voor de finale, maar zoals de WF-geleerden zeggen: het gaat niet om winnen. (Die mogen dat vooral blijven zeggen.)
Eerlijk is eerlijk: één tegenstander waar we 1-0 van verloren, was ook gewoon beter. Dat mag ook benoemd worden. Oldstars met zelfreflectie – het bestaat.
Terras, analyses en zelfspot
Na de laatste wedstrijd ging het tempo omhoog. Douchen in een eigen kleedhok, door naar het terras, zonnetje erbij, en het startschot voor bier, analyses en vooral veel zelfspot. Zoals het hoort op een geslaagd schoolreisje.
Prijzen en persoonlijke hoogtepunten
Tot ieders verrassing werd er toch een prijs mee naar huis genomen: winst bij het latje trap. Alle credits gingen naar onze piloot Vinnie, die daarmee meteen de dagprijs “Actie van de Dag” veiligstelde.
Niet alleen vanwege het latje, maar ook vanwege een unieke prestatie: twee keer vallen zonder tegenstander in de buurt. Eén keer met bal, één keer zonder. De scheidsrechter greep in en stuurde hem twee minuten naar de kant – vermoedelijk uit zelfbescherming.
Liefde, zorg en Hansie
De liefste actie van de dag kwam van Egbert, die Hans insmeerde tegen de zon. Het was geen overbodige luxe – er klonk al een licht sissend geluid vanaf het hoofd van Hans. Op tijd ingegrepen, crisis voorkomen.
En over Hans gesproken: waar hij vroeger op het veld stond, staat hij nu langs de lijn als leider van de dag. Altijd aanwezig, altijd met humor. Een vaste waarde, ook zonder voetbalschoenen.
Tot slot
Een prachtige dag, een kleine omleiding door een bosbrand op de terugweg, maar in de straaljager van Vinnie maakt dat allemaal niets uit. 1 toernooi in de benen, een prijs in de tas en weer een verhaal voor in de boeken.
Schoolreis dag 1 geslaagd.
Drie keer 70+, nul excuses
Terwijl de gemiddelde sterveling na 1 toernooidag Oldstars eerst zijn kuiten zoekt en daarna de bank, stonden ze er vanochtend gewoon weer. Peet, Eggie en Benno. Samen goed voor ruim twee eeuwen aan voetbalwijsheid – en vandaag gewoon weer op pad met FC Utrecht richting een stevig toernooi in Eindhoven.
Gisteravond laat thuis. Waar anderen kiezen voor rust, kozen deze drie voor karakter. Tenuutje in de wastobbe, met de hand gewassen – zoals het hoort. Geen droger, geen gedoe. Gewoon knijpen, spoelen en hopen op een wonder.
Dat wonder moest vanochtend uit de lucht komen. Letterlijk. Rijdend richting Eindhoven hingen de shirts en broekjes als vlaggen van doorzettingsvermogen uit het autoraam te wapperen. Aerodynamisch drogen noemen ze dat. Of gewoon: Oldstars-logica.
En dan toch weer instappen, weer het veld op, weer de strijd aan. Geen gemopper, geen excuses. Alleen een glimlach, een droge grap en een lichaam dat zegt “nee”, maar een hoofd dat zegt “we gaan gewoon”.
Respect voor deze mannen. Want waar het spelletje voor velen stopt, begint het voor Peet, Eggie en Benno pas echt. En eerlijk is eerlijk: als je na zo’n voorbereiding nog fris aan de aftrap verschijnt, heb je sowieso al gewonnen.
Rib
