Van trainingsveld in Leersum tot analyses van Guardiola: het trainersvak zit diep in de familie
Bij sommige families gaat het aan tafel over vakanties, werk of televisieprogramma’s. In huize Van Dalem gaat het meestal over veldbezetting, loopacties, druk zetten en waarom een rechtsback nét een meter hoger moest staan.
Want vader Jan en zoon Mark Van Dalem delen al jarenlang dezelfde grote liefde: het trainersvak.
Waar vader Jan inmiddels een vertrouwd gezicht is als hoofdtrainer van HDS uit Leersum, timmert zoon Mark stevig aan de weg als assistent-trainer bij DOVO uit Veenendaal. Twee generaties trainers, twee verschillende stijlen, maar dezelfde voetbalobsessie.
Volgens Jan zag hij het trainersvirus al vroeg ontstaan bij zijn zoon. Terwijl leeftijdsgenoten vooral wilden voetballen, keek Mark al naar hoe oefeningen beter konden worden uitgelegd. Op jonge leeftijd stelde hij zijn vader al vragen waar veel trainers pas jaren later mee komen.
“Kan het niet beter zo of zo?”
Het bleek de eerste voorbode van een trainer die inmiddels wedstrijden tot in detail analyseert.
Waar Jan zichzelf omschrijft als een fanatieke veldtrainer die leeft op emotie en beleving, kijkt Mark juist met een tactisch oog naar voetbal. Beelden analyseren, patronen herkennen, details uitvergroten — het hoort allemaal bij de moderne manier van coachen.
En juist daarin vullen vader en zoon elkaar perfect aan.
Jan geeft eerlijk toe dat hij tegenwoordig vaak leert van zijn zoon. Waar hij vroeger de leermeester was, schuift hij nu regelmatig aan om naar analyses van Mark te luisteren. Soms worden complete wedstrijdplannen van HDS nog aangepast nadat Mark videobeelden heeft bekeken.
De generatiekloof? Die lijkt juist een kracht.
Mark merkt dat jonge trainers vaak snel het stempel “laptoptrainer” krijgen. Maar volgens hem draait trainen nog altijd om hetzelfde: intensiteit, duidelijkheid en het maximale uit een groep halen. Die mentaliteit kreeg hij rechtstreeks van zijn vader mee.
Jan stond jarenlang bekend als een trainer die trainingen op volle intensiteit leidde en geen seconde verslapping accepteerde. Fanatiek langs de lijn is hij nog steeds, al krijgt hij thuis inmiddels regelmatig de opmerking dat hij ook een beetje aan zijn hart moet denken.
Zelf moet hij daar vooral om lachen.
Waar Jan tijdens wedstrijden vaak de bal volgt, kijkt Mark juist naar alles eromheen. Loopacties, veldbezetting, ruimtes tussen linies — voetbal kijken lukt daardoor bijna niet meer “normaal”.
Zelfs een simpele zondagmiddagwedstrijd verandert bij de Van Dalems al snel in een complete voetbalanalyse. Zeker als Ajax tegen Feyenoord speelt. Want daar verschillen de smaken flink.
Mark is voor Ajax. Jan voor Feyenoord.
Dat levert discussies op, al overheerst vooral respect. Jan bewondert hoe diep zijn zoon in het spel duikt en alles probeert te analyseren. Mark kijkt op zijn beurt met bewondering naar de bevlogenheid en energie van zijn vader.
Ook over het amateurvoetbal van nu praten ze veel samen. Beide trainers merken dat de mentaliteit van spelers verandert. Waar vroeger vakanties rondom het voetbal werden gepland, kiezen spelers nu sneller voor vrije tijd of een weekend weg. Jan ziet het wekelijks gebeuren en merkt dat de nieuwe generatie anders in het amateurvoetbal staat.
Toch blijft de liefde voor het trainersvak bij beiden onveranderd groot.
Sterker nog: samenwerken zouden ze morgen weer doen. Eerder stonden ze al samen op het veld bij DVSA en ook nu denkt Mark regelmatig mee met de staf van HDS. Dan verdwijnen de familierollen even volledig naar de achtergrond.
Dan zijn ze gewoon collega’s.
En ondertussen droomt Mark verder. Naast zijn werk in het speciaal onderwijs wil hij uiteindelijk van het trainersvak zijn beroep maken. Volgens Jan hoeft niemand eraan te twijfelen dat zijn zoon daarvoor geschikt is.
De trots spat er zichtbaar vanaf.
Quote van de Week
“Bij de familie Van Dalem wordt zelfs een potje Ajax-Feyenoord een trainerscursus.”
Stan Bos Nieuwsblad De Kaap
