Sommige dagen zet je al weken van tevoren met een dikke cirkel in je agenda. Vrijdag 8 mei was weer zo’n dag.
Op het prachtige Sportpark Humphrey Mijnals organiseerde Faja Lobi Oldstars opnieuw hun Walking Football-toernooi. Maar iedereen die hier jaarlijks komt weet inmiddels: dit gaat allang niet meer alleen over winnen of verliezen. Het draait om plezier, verbinding, herkenning en vooral het terugzien van mensen die elkaar door de jaren heen meer zijn gaan betekenen dan alleen “tegenstander”.
Met deelnemers als FC Utrecht Oldstars, FC Driebergen, SV Parkhout, Telstar en Feyenoord was het deelnemersveld weer prachtig gevuld. Overal langs de lijn dezelfde begroetingen. Handen op schouders. Een glimlach. “Hé jongen, hoe is het?” Dat soort momenten maken deze dagen bijzonder.
Voor mijzelf dit keer geen minuten binnen de lijnen. De knie werkte niet mee, dus noodgedwongen langs de kant. Maar eerlijk is eerlijk: juist daar voel je misschien nog wel meer wat Walking Football eigenlijk betekent. De saamhorigheid. De warmte. Het clubgevoel.
En ik was zeker niet de enige die er ondanks alles gewoon wilde zijn. “1 team, 1 taak” stond weer massaal langs de lijn om de voetbalmaatjes aan te moedigen. Iedereen met zijn eigen verhaal. Zijn eigen strijd. Maar samen.
En soms komt zo’n verhaal extra hard binnen.
Eén van mijn maatjes stond er gewoon weer. Vanochtend nog een prik gehaald vanwege zijn chemo, maar toch aanwezig om zijn vrienden aan te moedigen. Dan kijk je ineens heel anders naar je eigen knieblessure. Dan denk je: waar hebben we het eigenlijk over? Kippenvelmoment.
Ook mooi om altijd weer scheidsrechters Rob en Ad te zien schitteren. Op hun eigen manier de “baas” in het veld, maar altijd met humor, rust en gevoel voor de sfeer. Topgasten. Net als die vaste gezichten van andere clubs. Zie je FC Driebergen lopen, dan kijk je automatisch of Dirk en Kees erbij zijn. Elkaar even dollen hoort erbij. En eerlijk: wat is SV Parkhout zonder Willem Daalderop langs de lijn?
Mooie gasten. Allemaal.
De poules zaten vol met prachtige affiches, maar zoals zo vaak zat de echte winst ergens anders. In de handdruk na afloop. Het praatje langs de kant. De lach in de kleedkamer. En natuurlijk die onovertroffen derde helft.
En laten we eerlijk zijn: bij Faja Lobi Oldstars weten ze inmiddels precies hoe je een toernooi compleet maakt. De lunch alleen al is reden genoeg om te komen. Die broodjes hebben ondertussen bijna net zo’n naam opgebouwd als het toernooi zelf.
FC Utrecht Oldstars
Om 11.00 uur trapte FC Utrecht Oldstars af tegen Zuid Oost United. Een wedstrijd die overtuigend met 4-0 werd gewonnen dankzij doelpunten van Willie, Egbert en Speer, die er zelfs twee maakte.
Willie speelde dit keer niet achterin, maar als opkomende rechterhalf. En dat bleek geen verkeerde zet. Zijn eerste kans prikte hij direct beheerst binnen: 1-0. Even later joeg Speer er eentje zó hard en gecontroleerd in dat zelfs langs de lijn bewonderend werd geknikt.
Om 11.45 uur wachtte BLC Den Bosch. Geen makkelijke wedstrijd, maar opnieuw trok Utrecht aan het langste eind: 1-0. Weer stond Willie aan de basis en was het Egbert die afrondde.
Tegen FC Driebergen zijn het altijd wedstrijden op het scherpst van de snede. Op het DESTO-toernooi werd Driebergen nog met 3-0 verslagen, maar coach Dirk liet zich geen tweede keer verrassen. Zijn ploeg speelde afwachtend en probeerde Utrecht in slaap te sussen. Bijna werkte het plan in de slotminuut, maar Gerrit en Hermanus voorkwamen alsnog een tegentreffer.
Dankzij die resultaten eindigde Utrecht als eerste in de poule en volgde plaatsing voor de finalepoule.
Daarin werd verloren van Leonias (2-1) en het sterke, jongere CTO’70 (3-0), terwijl Faja Lobi met 1-0 werd verslagen.
De “pennenlikker” heeft die wedstrijden zelf niet meer gezien, dus er moest even worden rondgebeld voor de analyse. De conclusie was helder: een onnodige nederlaag tegen Leonias, een zwaarbevochten overwinning op Faja Lobi en een terechte nederlaag tegen een sterk CTO’70.
Maar uiteindelijk stond er opnieuw een prachtige derde plaats van de zestien teams. En misschien nog belangrijker: weer een dag vol gezelligheid, verbinding en voetbalplezier.
CTO’70 mocht zich uiteindelijk de terechte winnaar noemen met indrukwekkende cijfers: tien doelpunten voor en nul tegen in de finalepoule.
Na afloop zei één van mijn maatjes precies waar deze dag om draait:
“Het was weer een feest van de ontmoeting, veel plezier met de tegenstanders die je steeds weer tegenkomt.”
En zo is het.
Woensdag 13 mei reizen de FC Utrecht Oldstars af naar Den Bosch om voor de derde keer de titel te verdedigen. Vandaag zaten ze nog samen met de tegenstander in één kleedkamer.
Daar wil je bij zijn.
Rib
