De maanden april, mei en juni… voor de Utrechtse jochies zijn het geen gewone maanden. Dit is het seizoen waarin alles samenkomt: lekker voetballen, gezonde strijd, een flinke dosis humor, vriendschap en natuurlijk die o zo belangrijke derde helft. Want laten we eerlijk zijn: scherp zijn in het veld is één ding, maar aan de lange tafel moet je minstens zo alert blijven. Het gaat niet alleen om wie de meeste goals maakt, maar ook om wie je beter géén schaal bitterballen voor z’n neus kunt zetten.
De trainer had weer een bont gezelschap op pad gestuurd om de eer van Utrecht te verdedigen op het eerste combitoernooi van Desto/OSM. De ontvangst was zoals het hoort: koffie, cake en een zonnetje dat al vroeg liet zien dat het een mooie dag zou worden. Ieder zijn eigen kleedkamer, en met Peet in je team weet je: dit komt goed. Alsof dat nog niet genoeg was, had Peet diep in de buidel getast voor een topcoach. Geen Frank de Boer, maar minstens zo legendarisch: Oom Hans de Boer.
Hans had alleen één ding gemist: de weersvoorspelling. Waar de rest in korte mouwen liep, stond hij paraat in shirt, overhemd, vest én winterjas, klaar voor sneeuw en hagel. Een geslepen vos pur sang. Hij stuurde zijn mannen voor de eerste wedstrijd doodleuk naar veld 3 — waar geen kip te bekennen was. Gevolg: lichte paniek, wat gemopper richting de coach… om er vervolgens achter te komen dat er gewoon op veld 1 gespeeld moest worden. Iedereen meteen wakker, scherp en warm. Missie geslaagd.
Met negen toppers werd de klus geklaard. Achterin werd de bus vakkundig geparkeerd door Bertus en afwisselend Willie. Een blok, een muur, een vesting — kies maar een term. In balbezit: rust zelve. In acht wedstrijden, bijna twee uur voetbal, slechts één tegentreffer. Dat is geen verdediging, dat is een statement.
Voorin zorgden Ed (Egbert) en Ebbeltje (Gerard) voor de onrust. Twee handenbinders die de tegenstanders keer op keer gek maakten. Daarachter draaide het middenveld — Vincent, Herman, Peet, Koekie (Fred) en Rib — als een goed geoliede machine.
En over Koekie gesproken: daar zit een verhaal in. Twee weken geleden nog een zwaar ongeluk in Berlijn, en hij kwam daar niet ongeschonden uit. Waar een mens normaal twee billen heeft, heeft Fred er inmiddels drie. Maar afbellen? Geen sprake van. Gewoon opdraven en spelen. Dat is karakter, en dat verdient alleen maar respect.
De cijfers liegen er niet om: acht wedstrijden, acht overwinningen, negentien goals voor en slechts één tegen. Overwinningen op de nummers twee, drie en vier met respectievelijk 3-0, 2-0 en 2-0. Dan ben je niet zomaar winnaar, dan ben je de terechte kampioen.
Maar misschien zat de echte winst wel langs de lijn. De maatjes die er niet bij konden zijn, waren er toch. Hans de Boer coachte alsof hij nooit anders had gedaan. Hans de Groot stapte doodleuk veertig kilometer op de fiets om erbij te zijn — en denkt nu aan stoppen. Dat laten de mannen natuurlijk niet gebeuren, dus de lobby is geopend. Gerrit, net geopereerd, was er weer bij. Ronald, midden in een zware strijd, stond er gewoon langs de lijn. En Leon, balend van zijn blessure, maar net zo betrokken als altijd.
En dan was er nog Flip. Niet uit de Betuwe, maar uit Ouderkerk. Vroeger al zo gek als een deur en nog steeds in voor een geintje. Herman en ik hadden hem gevraagd om na afloop een medespeler van ons eens flink op te hemelen. Vier veren erin, vragen bij welke BVO’s hij allemaal had gespeeld — het hele pakket. Twintig minuten later schuift die teamgenoot aan tafel: “Wat ik nou meemaak… een gast van Ouderkerk was helemaal lyrisch over mij en vroeg waar ik allemaal heb gespeeld.” Blikken werden uitgewisseld, en ja hoor: missie geslaagd. Dit soort momenten maken zo’n dag compleet.
Het was er allemaal: zon, sportiviteit, strijd, gelach en een derde helft die weer pico bello verliep. En daarvoor verdient Peet opnieuw een dikke veer. In het veld geen moment verzaken, en na afloop al helemaal niet.
Kortom: een dag waarop alles klopte. Voetbal, kameraadschap en het heerlijke gevoel dat we, ondanks alles, nog gewoon jochies zijn.
Bedankt voor het lachen, mannen.
Wil je alles nog effe checken!
DESTOSM Walking Voetbal toernooi 2026
Rib
