Vrijdag 10 april: een dag die begon als een logistieke puzzel en eindigde als een warm, vermakelijk schoolreisje voor mannen die allang weten dat winnen mooi is, maar samen zijn nóg mooier.
Het decor: het prachtige toernooi van sv Juliana’31 in Malden. Zestien internationale teams, verdeeld over Nederland, Duitsland, België en Engeland. Vorig jaar nog een tweede plek in een loodzware finale poule met onder meer SV Zulte Waregem, Borussia Dortmund en FC Schalke 04. Dat schept verwachtingen, en laten we eerlijk zijn: die waren er ook dit jaar gewoon weer.
DomDom en de weg naar Malden
Maar eerst: de reis. Want zonder reis geen verhaal. Met een uitgevallen copiloot (knieblessure) en een TomTom uit 2017 – vanaf hier omgedoopt tot de DomDom – werd het al snel duidelijk dat dit geen standaard ritje zou worden. Afgesloten wegen, hardnekkige aanwijzingen richting verboden afslagen en een gratis toer door Harskamp en Otterloo (waar je vooral 30 mag rijden en geduld moet hebben).
Toch, met wat gevloek en veel vertrouwen (vooral in jezelf, niet in de DomDom), werd Malden bereikt. Sleutels opbergen, telefoon opbergen, “de knip”… en ja hoor: vergeten. Even teruglopen naar de auto, ook daar niet! Ook dat hoort bij de voorbereiding.
De 70+: degelijk, gedreven en derde
De 70+ begon scherp. Winst op Holsterhausen, een degelijke 1-0 tegen Eendracht ’30 en een gelijkspel tegen WSC Waalwijk: 7 punten en door naar de finale poule.
Daar bleek het niveau moordend. Een nipte nederlaag tegen Suchtein, een gelijkspel tegen de gastheren, en uiteindelijk een keurige derde plek van de twaalf. Voor sommigen “geen prijs”, maar laten we eerlijk zijn: dit is gewoon een prestatie van formaat. En bovendien: er werd gelachen, en dat telt dubbel.
De 60+: weer nét niet, maar o zo dichtbij
De 60+ vloog uit de startblokken. Winst tegen FC Schalke 04 (2-0), daarna 3-0 tegen Kickers Helpenstein en een overtuigende 7-0 tegen Ewijk. Doelsaldo: 12 voor, 0 tegen. Dat is geen toeval meer, dat is klasse.
In de finale poule werd het pas echt serieus. Eerst winst op DAW (4-2 na achterstand), daarna een zwaarbevochten gelijkspel tegen topfavoriet SV Zulte Waregem 2-2! En ja, dan komt het aan op die laatste wedstrijd. Een gelijkspel tegen Borussia Dortmund, terwijl de concurrent wint. Resultaat: opnieuw tweede.
In deze wedstrijd was er geen klik met de Belgische Arbieter en had hij de schijn net iets teveel tegen en leek het of hij de titel liever naar Belgie zag gaan maar misschien lag dat wel aan ons. Zuur? Een beetje. Onverdiend? Zeker niet. Zulte Waregem was gewoon net even beter, maar het gat was kleiner dan ooit. En dat geeft hoop.
Randzaken die het verschil maken
Want zo’n dag draait om meer dan voetbal. Om de mensen eromheen.
- Peter, die na afloop alles regelt alsof het nooit anders is geweest
- Ben, de gangmaker die de boel altijd op gang houdt
- Eggie, onze wandelende Tournify-app
- De vaste cameracrew: Peter, Egbert en Paul
- Corrie met de lekkere zak patat waardoor we toch fris en fruitig naar huis konden rijden
- Maar we beleven ook achter op het gebied van vaantjes uitwisselen en dat zal nog zeker een bespreekpunt gaan worden en een mooie uitdaging!
En natuurlijk Hansie, als Big Papa langs de lijn. Onmisbaar.
Spelers van de dag
Een extra buiging voor Herman – inmiddels de 70 aangetikt, maar spelend alsof hij 50 is bij de 60+. Overal op het veld, belangrijk in beide zestienmeters en onverzettelijk. Voor sommigen Herman, voor insiders gewoon Harrie.
En dan Fransie, onze eigen mini-Franz Beckenbauer. Rust, overzicht, altijd aanspeelbaar en altijd positief. Zo’n speler wil je in elk team.
Tot slot
Ja, en dan kom je thuis. In de kreukels, knie naar de knoppen en een nacht zonder slaap. Het oordeel van het thuisfront is hard maar eerlijk: “Je bent te fanatiek.” Misschien. Maar dat is precies waarom dit zo mooi is.
Het was een perfect georganiseerd toernooi, met een bijzonder randje door de aanwezigheid van Frans Thijssen en de opbrengst voor een goed doel. Gastvrij, sportief en bovenal gezellig.
En dus overheerst één gevoel: dankbaarheid. Voor het spel, voor elkaar, en voor weer zo’n dag waarop alles samenkomt. Want winnen is mooi. Maar samen lachen, strijden en een beetje kreupel thuiskomen? Dat is onbetaalbaar.
Nu knietje even rust geven en woensdag 22 april weer oppakken desnoods met een brace en de nodige pijnstillers!
Rib
