Een drukke woensdag op Zoudenbalch, vol voetbal, humor en een flinke dosis eigenwijsheid. Maar ook een middag waarop we ontdekten dat voetbal veel meer is dan een balletje trappen. Soms brengt het mensen samen en haalt het herinneringen naar boven die goud waard zijn.
Drie nieuwe OldStars en gebak in het vooruitzicht!
Woensdagmorgen vroeg verzamelen op Zoudenbalch, want we hadden een bomvol programma: de teamfoto, trainen en daarna de eerste editie van Voetbalherinneringen in Stadion Galgenwaard.
Zoals gebruikelijk begon John met de mededelingen. Het mooiste nieuws: de drie proefspelers Erik, Richard en Frank zijn definitief toegelaten tot onze OldStars-familie. Dat werd natuurlijk met applaus ontvangen, gevolgd door het bekende lied: ‘Daar moet op gedronken worden!’
Maar er was ook een dringend advies: de volgende keer graag gebak meenemen! Frank gaat voor de Lange Vingers, Richard voor een Buskwie — hij rijdt tenslotte nog op de bus — en Erik mag de Kistjes verzorgen. We wachten geduldig af, al liep het water bij Hansie al uit de mond. Mannen, welkom!
35 eigenwijze mannen op één foto
Dan naar buiten voor de teamfoto. Probeer maar eens 35 poppetjes op de juiste plek te krijgen!
Hansie moest op een stoel staan, maar met zijn hoogtevrees ging dat niet lukken. Gerrit nam zijn plaats geduldig over. Vervolgens moesten de handen achter de rug in rij twee en op de knieën in rij één. Maar hoe weet je eigenlijk in welke rij je staat? Hahaha!
Gelukkig bleef de fotograaf geduldig en leverde hij een puike foto af.
Ook mooi was de reactie van de oma van Evi op de foto in de media. Onze stagiaire houdt zich prima staande tussen al die oude, eigenwijze mannen. We zijn hartstikke gek met haar en ze laat ook op het veld zien haar mannetje staan als ze meespeelt. Evi hoort er helemaal bij!
Fransie kwijt en een verloren finale
Bij de rondo waren we Speer en ik even bezorgd: waar was onze Fransie gebleven? Gelukkig zagen we hem lopen bij de B-rondo. Opgelucht konden we verder!
Zo gaat dat bij ons: lachen, elkaar een beetje opnaaien en weer doorgaan. We letten op elkaar en iedereen hoort erbij. Die saamhorigheid is onbetaalbaar.
Daarna volgde het minitoernooi met vier ploegen van zes tegen zes. Wij wonnen twee van de drie wedstrijden, waaronder eentje met maar liefst 8-0. Het zelfvertrouwen groeide met de minuut!
Maar in de laatste partij liet Fransie ons even een poepie ruiken. De finale verloren we terecht. Eerlijk is eerlijk: Gerrit maakte nog wel een schitterende hakbal. Of die bedoeld was, laten we maar even in het midden!
In de kleedkamer waren de verliezers stilletjes, de winnaars breed lachend en de rest een beetje van allebei. Onder de douche ging de wedstrijdanalyse verder, maar al snel verschoof de aandacht naar de grote bossen haar op plekken waar je ze niet verwacht. Voor we het wisten, zong de hele groep weer uit volle borst het bekende plaagliedje over Hedel.
Ach, we worden ouder, maar zolang we samen kunnen lachen, zit het goed!
Van voetbalplezier naar herinneringen die raken
Na het douchen was het tijd voor koffie bij Martin. Normaal gesproken zou daarna iedereen huiswaarts keren, maar deze woensdag had nog iets bijzonders in petto. We gingen naar Stadion Galgenwaard voor de eerste editie van Voetbalherinneringen, georganiseerd door de FC Utrecht Foundation en Alzheimer Nederland.
En daar kreeg onze dag een heel andere, warme betekenis.
We stonden die ochtend nog fanatiek op het veld, kibbelden over verloren wedstrijden en maakten elkaar aan het lachen. Maar ’s middags mochten we er zijn voor mensen bij wie herinneringen soms minder vanzelfsprekend worden.
Ouderen en mensen met geheugenproblemen of beginnende dementie kwamen samen om verhalen over hun geliefde voetbalclub op te halen. Met oude foto’s, wedstrijdbeelden, shirts en andere herkenbare beelden kwamen gesprekken op gang. Bekende spelers en bijzondere wedstrijden brachten het voetbal van vroeger weer even dichtbij.
Ook oud-spelers Gert Kruys, Han Berger en Ton de Kruijk waren aanwezig om herinneringen en verhalen te delen.
Onze OldStars hadden hierin een mooie rol. Een aantal van ons volgde vooraf een speciale training van Alzheimer Nederland om tijdens de bijeenkomst te helpen bij de gesprekken.
En juist daar zit de kracht van deze middag. Soms is één oude foto genoeg om een glimlach tevoorschijn te toveren. Een bekende naam kan een verhaal losmaken. En een herinnering aan die ene wedstrijd kan mensen samenbrengen, ook als het ophalen van andere herinneringen moeilijker wordt.
Je hoeft niet altijd de juiste woorden te vinden. Soms is samen kijken, luisteren en genieten al genoeg.
Dat maakt Voetbalherinneringen zo waardevol. Het gaat niet om winnen of verliezen, maar om aandacht, herkenning en het gevoel dat je erbij hoort. Om samen iets moois te beleven en even de ruimte te geven aan wat iemand nog wél weet, voelt en graag deelt.
Als FC Utrecht OldStars zijn we trots dat we daaraan mochten bijdragen. Want voetbal is niet alleen een spelletje. Het kan ook een brug zijn tussen mensen, tussen vroeger en nu, en tussen verhalen die we samen blijven koesteren.
De eerste editie was een mooie aftrap en krijgt gelukkig een vervolg in Stadion Galgenwaard.
Moe maar voldaan naar huis
Wat een woensdag! Van vroeg verzamelen en 35 mannen op de foto krijgen tot een fanatiek minitoernooi, een doucheconcert en uiteindelijk een bijzondere middag in het stadion.
Als ik terugkijk, denk ik aan de humor, de wil om te winnen, de zorgzaamheid en vooral de saamhorigheid. We willen nog steeds graag die laatste wedstrijd winnen, maar we weten ook dat er meer is dan voetbal alleen.
Er voor elkaar zijn, samen lachen en iets kunnen betekenen voor een ander. Dat maakt onze OldStars-groep bijzonder.
En nu nog even deze laatste regels schrijven en dan op tijd mijn mandje in.
Rib
